Peter von Hess: «Ο Αναγνωσταράς νικά τους Τούρκους στο Βαλτέτσι», λιθογραφία, 1835.
Ο πλούσιος έχει τα φλωριά, έχει ο φτωχός τα γλέντια.
Άλλοι παινάνε τον πασάκαι άλλοι το βεζύρη,
μα 'γω παινάωτο σπαθί το τουρκοματωμένο,
το ᾿χει καμάρι η λεβεντιά, κι ο κλέφτης περηφάνεια.*
Ο ιστορικός μελετητής της Επανάστασης του Εικοσιένα, K. Mendelssohn - Bartholdy, γράφει:
«...Τα κλέφτικα τραγούδια, νομίζεις πως είναι χείμαρροι αφρισμένοι, εκρέοντες όχι από ανθρώπινα χείλη, αλλ᾿ απότους βράχους της Οίτης και του Ολύμπου...».
*Νικολάου Γ. Πολίτη, Δημοτικά τραγούδια - Εκλογαί από τα τραγούδια του Ελληνικού λαού
Πρόκειται για ηρωϊκό μοιρολόι, ένα είδος επικής ελεγείας, που αναφέρεται στο θάνατο του κλέφτη, καπετάν Θωμά, από τους Τούρκους. Ενός από τους γενναίους Αρβανίτες πολεμιστές τού '21, που αγωνίστηκαν και έπεσαν για
την ελευθερία της Πατρίδας και την αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους. Το τραγούδι έχει πολύπλοκη διαστηματική δομή και λεπτές διαφορές του ευθέος και πλαγίου τετραχόρδου.
μετάφραση:
ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΟ ΒΟΥΝΟ
κινήσανε τρία παληκάρια για το "γλέντι"
πρώτος εγώ λαβώθηκα βαριά
πάρτε με φίλοι στην πλάτη
και βγάλτε με εκεί ψηλά στη ράχη
πάρτε φίλοι το ντουφέκι μου
τρία αδέρφια που 'χω, ας το κρατήσουν
κι αν ρωτήσει η μάνα πού 'ναι το παιδί της
παντρεύτηκε κει ψηλά στο βουνό
κι αν ρωτήσει η μάνα τί νύφη πήρε
βόλι κατάστηθα τον πήρε
κι αν ρωτήσει η μάνα τί συμπεθέροι πήγαν
αετοί μαυροκέφαλοι τον ετρώγαν
κει πέρα απ' το βουνό
σκοτώσανε τον καπετάν Θωμά
ερμηνεία: Θανάσης Μωραΐτης (από τη συλλογή "Αρβανίτικα Τραγούδια" (1988) της εταιρίας "Ιουλιανός", δ/νσης Μίκη Θεοδωράκη)
Η κατάσταση στην Υγεία εκ των ένδον... Οι γιατροί των δημοσίων νοσοκομείων (ΕΙΝΑΠ) εκφράζονται με οργή και αγωνία:
- Λείπει στοιχειώδης εξοπλισμός! - Επιτάξτε τα ιδιωτικά νοσοκομεία! - Προσθέστε εντατικές! - Αφήστε τους επαίνους και προσλάβετε προσωπικό! - Εκτός από την ατομική ευθύνη υπάρχει και η κρατική ευθύνη!
Αρκούσε μόνο ένας ιός για να τρέξουν πανικόβλητοι συν γυναιξί και τέκνοις, στα
χωριά, στα νησιά... Όπου φύγει - φύγει για μία εσωτερική, προς το παρόν, μετανάστευση...
«Εκεί που είσαι ήμουνα, εδώ που
είμαι θα 'ρθεις…». Μας λέει κάτι η παροιμία;
Περιττόν να σκεφτούμε τί θα κάναμε και μέχρι πού θα φτάναμε αν μας βομβαρδίζανε ή αν πεθαίναμε της πείνας!