Η "Επιστροφή από το πανηγύρι" είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του σπουδαίου Έλληνα ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, ζωγραφισμένο περίπου μεταξύ 1865 και 1872. Το έργο αυτό θεωρείται σταθμός της ελληνικής ηθογραφίας του 19ου αιώνα και ανήκει στη συλλογή του Ιδρύματος Κουτλίδη στην Εθνική Πινακοθήκη.
Πηγή: https://www.facebook.com/nationalgalleryathens
Μελωδικό ρεμπέτικο τραγούδι σε ρυθμό απτάλικο, μια ωδή για τις όμορφες στιγμές στο θαλασσινό αεράκι... Ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το1947.
Στίχοι και μουσική, Βασίλης Τσιτσάνης.
Ερμηνεία, Ιωάννα Γεωργακοπούλου και Στελλάκης Περπινιάδης
Εφουντάρισ’ η βαρκούλα στην ακρογιαλιά,
τώρα γλέντι κι αγκαλίτσες, χάδια και φιλιά.
Φυσάει ο μπάτης, φυσάει τ’ αγέρι, τρελό μικρό μου, γλυκό μου ταίρι. Τρελό μικρό μου, γλυκό μου ταίρι, φυσάει ο μπάτης, φυσάει τ’ αγέρι.
Με φιλάκια, τούτα κείνα και καλή καρδιά, αγαπούλες και ρομάντζα, φύκια κι αμμουδιά.
Φυσάει ο μπάτης, χτυπάει το κύμα, τρελό μικρό μου, με κάνεις θύμα. Τρελό μικρό μου, με κάνεις θύμα, φυσάει ο μπάτης, χτυπάει το κύμα.
Τώρα θάλασσα και πεύκο, τρέλες και φιλιά, και του έρωτα φωλίτσα στην ακρογιαλιά.
Φυσάει ο μπάτης, μπρος στ’ ακρογιάλι, τρελό μικρό μου, με πιάνει ζάλη. Τρελό μικρό μου με πιάνει ζάλη, φυσάει ο μπάτης προς τ’ ακρογιάλι.
Φυσάει ο μπάτης, φυσάει τ’ αγέρι, έλα μικρό μου, γλυκό μου ταίρι
Στίχοι, του ποιητή Νίκου Γκάτσου. Ερμηνεία, από τη Μαρία Φαραντούρη
Ο εφιάλτης της Περσεφόνης
Ο
Σύλλογος Γυναικών Σπάτων διοργανώνει μια ξεχωριστή εκδήλωση
αφιερωμένη στα 100+1 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι.
Μια βραδιά μνήμης και συγκίνησης γεμάτη μελωδίες, λόγο και εικόνες από τη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού, με παράλληλη έκθεση φωτογραφικού υλικού από οικογενειακά άλμπουμ.
Στο πάνελ της παρουσίασης, ο σκηνοθέτης Δ. Βερνίκος, ο δημοσιογράφος Γ. Αλαμανής και οι συγγενείς του Μάνου Χατζηδάκι, Μαριλένα Γύπαρη - Τσαντήλα, Μαριλένα Γυπαράκη και Πηνελόπη Κωστογιάννη.
Τα
τραγούδια θα αποδώσει η Μικτή Πολυφωνική Χορωδία Σπάτων Αρτέμιδος, με μαέστρο την Γρηγορία Δέδε. Στο πιάνο η Θάλεια Αθανίτη
και φωνή η Κατερίνα Μελίτη και ο βαρύτονος Αντώνης Αληγιάννης.
. Σπύρος Περιστέρης
 |
| "Ρομάντζο στη βροχή" του Andre Kohn* |
* O Andre Kohn γεννήθηκε στη νότια Ρωσία το 1972. Από το 1992 ζει και εργάζεται στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Παραστατικού Ιμπρεσιονισμού (Figurative Impressionism) με έντονο το στοιχείο της αναζήτησης ποιητικής ερμηνείας των καθημερινών στιγμών.
Οι ρομαντικές σκηνές της βροχής απεικονίζονται στα πιο εμβληματικά έργα του, πάντα με τη χαρακτηριστική κόκκινη πινελιά και με έμφαση στις ανθρώπινες μορφές μέσα στο βροχερό, ομιχλώδες περιβάλλον...
ΡΕΣΙΤΑΛ ΠΙΑΝΟΥ
Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, στις 20:30
Το Meleagris Art Festival μας προσκαλεί σε μια βραδιά, με τον διακεκριμένο πιανίστα Ιωάννη Ποταμούση:
Στο πρώτο
μέρος, οι «Μουσικές Στιγμές» του Sergei Rachmaninov ξεδιπλώνουν έναν
κόσμο γεμάτο λυρισμό, μεταφέροντάς μας από τη μελαγχολική ενδοσκόπηση
στην εκρηκτική ένταση.
Η κορύφωση έρχεται με τη μνημειώδη Σονάτα σε
Σι Ελάσσονα του Franz Liszt. Ένα υπαρξιακό δράμα που ισορροπεί ανάμεσα
στο φως και το σκοτάδι, μια «φαουστική» αναμέτρηση με το πεπρωμένο που
οδηγεί από τα δεσμά της ανθρώπινης πάλης στην τελική λύτρωση.
Μια σπάνια ερμηνευτική εμπειρία, όπου το πιάνο μεταμορφώνεται
σε ζωντανό οργανισμό, γεφυρώνοντας το εφήμερο με το αιώνιο. σε μια βραδιά υψηλής καλλιτεχνικής και συναισθηματικής έντασης.
Μετά την εκδήλωση, θα υπάρχει πλούσιος μπουφές από τοπικά εδέσματα και κρασί από το τοπικό οινοποιείο ΕΥΟΙΝΟΣ.
Εισιτήριο, 20 ευρώ.
Το Αγρόκτημα Μελεαγρίς θα είναι ανοικτό μια ώρα πριν την έναρξη της συναυλίας, για να καλωσορίσει όποιον θέλει να το επισκεφθεί νωρίτερα.
Σε ηλικία 96 χρόνων έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, ο Γερμανός, Γιούργκεν Χάμπερμας. Ανέπτυξε τη θεωρία της δημόσιας σφαίρας και της επικοινωνιακής δράσης, επηρεάζοντας το πεδίο της κοινωνιολογίας, της πολιτικής θεωρίας και της φιλοσοφίας. Μέσω του έργου του, προσδιόρισε νέες προσεγγίσεις για τη δημοκρατία και το διάλογο στην κοινωνία. Το ηθικό του κύρος του είχε χαρίσει σειρά διακρίσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Στο εμβληματικό του έργο «Η δομική μεταμόρφωση της δημόσιας σφαίρας» περιέγραψε τον χώρο όπου οι πολίτες συζητούν, αντιπαρατίθενται και διαμορφώνουν γνώμη — έναν χώρο που δεν ανήκει ούτε στο κράτος ούτε στην αγορά.
Η στάση του στο Ουκρανικό
Ο Χάμπερμας δεν περιορίστηκε στους πανεπιστημιακούς τοίχους, αλλά παρενέβαινε δραστικά σε κάθε κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής. Η επιφυλακτικότητά του για την αποστολή βαρέων όπλων στην Ουκρανία και οι εκκλήσεις του για διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα, προκάλεσαν οργισμένες αντιδράσεις. Ο ίδιος, ωστόσο, παρέμεινε πιστός στην πεποίθησή του ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να διολισθήσει ξανά σε μια «πολεμική νοοτροπία», που απειλεί τις δημοκρατικές της κατακτήσεις.
Με το θάνατό του κλείνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής σκέψης. Υπήρξε ένας στοχαστής που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της νεωτερικότητας, του ορθού λόγου και της δημόσιας σφαίρας.
Το έργο του εξακολουθεί να διαβάζεται όχι μόνο ως φιλοσοφία, αλλά και ως υπενθύμιση, ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη ούτε είναι απλώς θεσμοί και εκλογές, αλλά μια κουλτούρα διαρκούς διαλόγου.
Μουσική - Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι - Νότης Περγιάλης
"Πατρίδα", της Warsan Shire*
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη.
Oι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.
Kανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.
Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα
ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δε περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται.
Κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ
είναι προτιμότερο από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.
Και το πρωτότυπο:
no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as wellyour neighbors running faster than you
breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay.no one leaves home unless home chases you
fire under feet
hot blood in your belly
it’s not something you ever thought of doing
until the blade burnt threats into
your neck
and even then you carried the anthem under
your breath
only tearing up your passport in an airport toilet
sobbing as each mouthful of paper
made it clear that you wouldn’t be going back.you have to understand,
that no one puts their children in a boat
unless the water is safer than the land
no one burns their palms
under trains
beneath carriages
no one spends days and nights in the stomach of a truck
feeding on newspaper unless the miles travelled
means something more than journey.
no one crawls under fences
no one wants to be beaten
pitied
no one chooses refugee camps
or strip searches where your
body is left aching
or prison,
because prison is safer
than a city of fire
and one prison guard
in the night
is better than a truckload
of men who look like your father
no one could take it
no one could stomach it
no one skin would be tough enoughthe
go home blacks
refugees
dirty immigrants
asylum seekers
sucking our country dry
niggers with their hands out
they smell strange
savage
messed up their country and now they want
to mess ours up
how do the words
the dirty looks
roll off your backs
maybe because the blow is softer
than a limb torn offor the words are more tender
than fourteen men between
your legs
or the insults are easier
to swallow
than rubble
than bone
than your child body
in pieces.
i want to go home,
but home is the mouth of a shark
home is the barrel of the gun
and no one would leave home
unless home chased you to the shore
unless home told you
to quicken your legs
leave your clothes behind
crawl through the desert
wade through the oceans
drown
save
be hunger
beg
forget pride
your survival is more importantno one leaves home until home is a sweaty voice in your ear
saying-
leave,
run away from me now
i dont know what i’ve become
but i know that anywhere
is safer than here
*Η Warsan Shire είναι Βρετανοσομαλή ποιήτρια, συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στην Κένυα το 1988 και μετανάστευσε στο Λονδίνο 1 έτους. Για την ποίησή της έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013). Είναι το νεότερο μέλος της Royal Society of Literature (RSL) και περιλαμβάνεται στη σειρά Penguin Modern Poets.H "Πατρίδα" γράφτηκε το 2009, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, έχει παρουσιαστεί σε πολλές σκηνές ανά τον κόσμο και το έχουν απαγγείλει διάσημοι καλλιτέχνες.
Ξένος του κόσμου και της σαρκός, κατήλθε την παραμονήν από τα ύψη, συστείλας τας πτέρυγας όπως τας κρύπτῃ, θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασίλεια δια να φιλεύσῃ τους κατοίκους τής πρωτευούσης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως.
Εκράτει εις την χείρα εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις, και από το στόμα του εξήρχετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μεταδώση εις όλους όσοι προθύμως τα δέχονται.
Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός, και ήκουσε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσι λέξεις εις άγνωστον γλώσσαν. Ο Άγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του, και έφυγε τρέχων εκείθεν.
Επῆγεν εις την καλύβην πτωχού ανθρώπου. Ο ανήρ έλειπεν όλην την εσπέραν εις την ταβέρναν. Η γυνή επροσπάθει ν᾿ αποκοιμίση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλασφημούσα άμα την ώραν που είχεν υπανδρευθή. Τα μεσάνυχτα επέστρεψεν ο σύζυγός της· αὐτή τον ύβρισε νευρική με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράβδον την οζώδη, και μετ᾿ ολίγον οι δύο επλάγιασαν χωρίς να κάμουν την προσευχήν των, και ήρχισαν να ροχαλίζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν ο Άγγελος.
Ανέβη εις μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τραπέζας, κ᾿ επάνω των έκυπτον άνθρωποι μετρούντες αδιακόπως χρήματα, παίζοντες με χαρτία. Ωχροί και δυστυχείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκεντρωμένη εις την ασχολίαν ταύτην. Ο Αγγελος εκάλυψε το πρόσωπον με τας πτέρυγάς του δια να μη βλέπη κ᾿ έφυγε δρομαίος.
Εις τον δρόμον συνήντησε πολλούς ανθρώπους, άλλους εξερχομένους από τα καπηλεία, οινοβαρείς, και άλλους κατερχομένους από τα χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινάς είδε ν᾿ ασχημονούν, και τινάς ήκουσε να βλασφημούν τον Ἁι-Βασίλην ως πταίστην. Ο Άγγελος εκάλυψε με τας πτέρυγας τα ώτα, δια να μην ακούη και αντιπαρήλθεν.
Υπέφωσκεν ήδη η πρωία της πρωτοχρονιάς, και ο Άγγελος δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις μίαν εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον της θύρας είδεν ανθρώπους να μετρούν νομίσματα, μόνον πως δεν είχον παιγνιόχαρτα εις τας χείρας· και εις το βάθος, αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατράπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διαφόρους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τ ο ν Δ ε σ π ό τ η ν κ α ι α ρ χ ι ε ρ έ α!
Ο Άγγελος δεν εύρε παρηγορίαν. Επήρε τα πτερόεντα δώρα του ― το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν, την ικανήν δια να δροσίζη τας ψυχάς, και την ζωήν, την πλασμένην δια να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας, και επανήλθεν εις τας ουρανίας αψίδας.
(Εφ. "Αλήθεια" 1 Ιανουαρίου 1907)
Ένα συγκλονιστικό τραγούδι του Ζαμπέτα (ίσως το καλύτερό του), σε δυνατούς στίχους του Αλέκου Καγιάντα.
Αρκετά μελαγχολικό, μια ελεγεία πάνω στην εσωτερική μοναξιά και τον "εγκλωβισμό"... Εδώ σε μια τελείως διαφορετική ερμηνεία από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που έβαλε την ψυχή του και έδωσε στο τραγούδι άλλη διάσταση...
Θέλω την καρδιά να σφίξωΠέτρα πίσω μου να ρίξωΚαι να φύγω
..............
μμ
Μια υπέροχη μπαλλάντα του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Γιώργου Παπαστεφάνου. Γράφτηκε για την παράσταση του θεατρικού έργου του Νόελ Κάουαρντ, «Θυμήσου το Σεπτέμβρη», που ανέβηκε το 1967-1968 στο Θέατρο Διονύσια με πρωταγωνιστές την 'Ελλη Λαμπέτη και τον Κώστα Καρρά, ο οποίος και ερμηνεύει το τραγούδι.
Σκάνδαλο μεγάλων διαστάσεων αποκαλύφθηκε στα Καλάβρυτα, καθώς ο ηγούμενος της ιστορικής Μεγάλου Σπηλαίου και ο βοηθός του συνελήφθησαν επ' αυτοφώρω, με την κατηγορία, ότι αποπειράθηκαν να πωλήσουν δύο ευαγγέλια του 1737 και του 1761, βυζαντινές εικόνες και δεκάδες ακόμη κειμήλια, που αποτελούν μοναστηριακή περιουσία και εμπίπτουν στον νόμο περί αρχαιοτήτων. Οι δύο κληρικοί συνελήφθησαν, όταν αστυνομικός που παρίστανε τον αγοραστή, συναντήθηκε μαζί τους για να «κλείσουν» τη συμφωνία, αντί 200.000 ευρώ.
Συνελήφθησαν επίσης 4 ιδιώτες, που λειτουργούσαν ως μεσάζοντες.
Μετά τη σύλληψη και τη σχετική ανακοίνωση της Αστυνομίας, η Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας προχώρησε στην αντικατάσταση του ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής και κάλεσε τους πιστούς "να στηρίξουν με την προσευχή τους την Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου σε αυτήν την ιδιαίτερη περίσταση, ευχόμενοι ο Κύριος να ενισχύει και να καθοδηγεί το νέο Ηγουμενοσυμβούλιο στο έργο του"...
Σάλος στην Κύπρο από τις καταγγελίες του δημάρχου Πάφου Φ. Φαίδωνος, για ιδιωτικά πανεπιστήμια και κολέγια. «Δεν γίνεται να έχεις πτυχίο σε τρεις μήνες. Δεν γίνεται να παίρνεις διδακτορικό χωρίς να έχεις περάσει από πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Αυτό είναι απάτη», δήλωσε σε κυπριακά ΜΜΕ.
