Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδάει για τον Καραϊσκάκη

 

 

Τραγούδι βασισμένο στα αυθεντικά λόγια του Γεωργίου Καραϊσκάκη, για την ταινία του Νίκου Καλογερόπουλου «Οι ιππείς της Πύλου» .

Ο αθυρόστομος Στρατηγός, ο ήρωας της Επανάστασης....

 

Στίχοι & Μουσική: Νίκος Καλογερόπουλος)

 

 

 

Άκου ρε γιε της καλογριάς,
ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς
και το δεξί σου χέρι
κι εκείνος που καλύτερα
απ’ ολουνούς σε ξέρει.

Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,
με τουρκοπούλες και καλογριές
και σ’ αραδιάζουνε βρισιές.
Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,
με ντερβισάδες στήνεις χορό
και με ρωτάν και τι να πω;

Λένε πως έχεις αλισβερίσι,
μ’ Αλή Πασάδες κάνεις χωριό
και σε ρωτάω τι να τους πω.

Πες τους ρε φίλε Πανουργιά,
(ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά,
έχω και τουμπερλέκια
κι όπως γουστάρω τα βαρώ
και σπάω τα ζεμπερέκια.

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω
και αν αργήσω δώσ’ τους κι αυτό,
είναι τ’ αρχίδια μου τα δυο.

Όπως στα λέω να τους τα γράψεις,
όπως στα λέω να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης σεβνταλής,
Καραϊσκάκης μπεσαλής.

Καραϊσκάκης γεια χαρά,
γεια σου ρε γέρο του Μοριά
και γεια που σ’ αγαπάνε.
Γεια τους που δε λυγίζουνε
και που δεν προσκυνάνε.

Λένε για μένα τα καρακόλια,
άκου τι λένε να μη γαμεί,
μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Κολοκοτρώνης και Γιωργής,
Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,
γεια σας παιδιά μου αητόπουλα,
που ‘χετε αητό πατέρα
κι όποιος δε με κατάλαβε,
τότε ας μας κάνει αέρα.

Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις,
όπως τα λέμε να τους τα πεις,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,
έτσι μου είπαν λόγω τιμής,
μαζί τους είμαστε κι εμείς
μαζί σας είμαστε κι εμείς.

 

 

 

  

Ακυρώθηκε η εργολαβία για αντιπλημμυρικά έργα στον ποταμό Ερασίνο της Βραυρώνας

 

     Το Υπουργείο Υποδομών ακύρωσε τη σύμβαση με την κοινοπραξία που είχε αναλάβει το έργο μετατροπής της κοίτης του Ερασίνου ποταμού στη Βραυρώνα, από φυσική σε τεχνητή. Ανάμεσα στις αιτίες η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων - που θα χρηματοδοτούσε το έργο-, μετά από καταγγελίες πολιτών και φορέων για τις σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αλλά και η συσσώρευση αντιδράσεων και αρνητικών γνωμοδοτήσεων. 

Το έργο εντάχθηκε στα αντιπλημμυρικά που σχεδίασε το υπουργείο Υποδομών το 2018, παρότι δε διατρέχει καμιά αστική περιοχή. Πρόκειται για ρέμα που διασχίζει μόνο χωράφια, μακριά από κατοικημένες περιοχές, και είναι πηγή ζωής τροφοδοτώντας τους προστατευόμενους υγρότοπους της Βραυρώνας. Το έργο διευθέτησης του Ερασίνου θεωρείται, ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου που σχεδιάστηκε όχι με επιστημονικά, αλλά με πολιτικά και εργολαβικά κριτήρια.... 

Περιβαλλοντικοί φορείς, όπως η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας κ.ά. επισημαίνουν, πως η διάλυση της σύμβασης για τη διευθέτηση του Ερασίνου αποτελεί μια μεγάλη περιβαλλοντική και κλιματική νίκη.

 

                                            Ο αρχαιολογικός χώρος της Βραυρώνας

 

     Σχετικά με το θέμα, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής αναφέρει μεταξύ άλλων, πως οι διοικητικές πράξεις προστασίας καθώς και τα πρακτικά μέτρα που έχουν ληφθεί, συνετέλεσαν στη συνολική και ισόρροπη προστασία του χώρου, ακολουθώντας την αρχή του αλληλένδετου μεταξύ του φυσικού περιβάλλοντος και των μνημείων, όπως εξαρχής την είχαν συλλάβει και αναδείξει οι αρχαίοι Έλληνες.

Και επισημαίνει χαρακτηριστικά: 

 

"Ωστόσο, από το 2019 και εξής επιχειρείται να διαχωριστεί ο φυσικός από τον πολιτιστικό χαρακτήρα της περιοχής και να τεθεί το δίλημμα της προστασίας διαζευκτικά, είτε του φυσικού είτε του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από τα αποτελέσματα της πρακτικής για την προστασία που εφαρμόστηκε επί δεκαετίες και διατήρησε τόσο τις αρχαιότητες όσο και το φυσικό περιβάλλον. Προκύπτει, λοιπόν, ως επιτακτική ανάγκη η ισόρροπη αντιμετώπιση του προβλήματος. Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για τα μνημεία ενός σημαντικού αρχαίου ιερού, το οποίο εκ των πραγμάτων είναι αναντικατάστατο και οφείλουμε, σύμφωνα με την ηθική, ιστορική, αλλά και θεσμική (Ν. 4858/2021) υποχρέωσή μας, να το παραδώσουμε στις επόμενες γενεές μέσα στο φυσικό του περιβάλλον".

" ΕΠΕΣΑΤΕ ΘΥΜΑΤΑ" - ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973

         

 

 

                   

Στη σκιά των Πυραμίδων, το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο

 

 

 

 

      Το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο (Grand Egyptian Museum), το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο, άνοιξε επίσημα σε μια λαμπρή τελετή εγκαινίων που τίμησαν με την παρουσία τους αρχηγοί κρατών και αντιπροσωπείες από 79 χώρες. Πρόκειται για ένα θαύμα που στέκεται αγέρωχο στη σκιά των Πυραμίδων της Γκίζας. Περπατώντας στους αχανείς διαδρόμους του, ο επισκέπτης αισθάνεται τη μαγεία χιλιάδων χρόνων πολιτισμού. Είναι ένα παγκόσμιο πολιτιστικό ορόσημο, ένα μνημειώδες επίτευγμα στη διαφύλαξη και ανάδειξη της αρχαίας κληρονομιάς.

Οι τεράστιες, σύγχρονες αίθουσές του φιλοξενούν χιλιάδες εκθέματα, πολλά από τα οποία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό.

Όλοι οι θησαυροί του Τουταγχαμών συγκεντρωμένοι, για πρώτη φορά, κάτω από την ίδια στέγη. Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα πάνω από 5.000 αντικείμενα του θρυλικού «παιδιού-βασιλιά» εκτίθενται όλα μαζί, προσφέροντας μια εμπειρία ζωής που δεν επαναλαμβάνεται. Και λίγο πιο πέρα, το επιβλητικό άγαλμα του Ραμσή Β’, στο νέο του λαμπρό «παλάτι», δεσπόζει με μια μεγαλοπρέπεια που κόβει την ανάσα.Με βάρος 83 τόνων και ύψος άνω των 30 μέτρων το γρανιτένιο γλυπτό απεικονίζει τον Φαραώ της 19ης δυναστείας

Το μουσείο αποτελεί μια εντυπωσιακή σύντηξη παράδοσης και τεχνολογίας του 21ου αιώνα.
Υψηλές αψίδες, διαδραστικές εκθέσεις και υπερσύγχρονα εργαστήρια συντήρησης δημιουργούν έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.

 Η μνημειακή σκάλα του μουσείου, στολισμένη με 87 κολοσσιαία αγάλματα βασιλέων και θεών, οδηγεί σε ένα πανοραμικό παράθυρο με θέα στις Πυραμίδες, ένα θέαμα που σε αφήνει άφωνο.

 

 

  

 

 

"Ηπειρώτικος χορός", του Νίκου Σκαλκώτα

             

 

                          

 

      Οι χοροί του Σκαλκώτα το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο της ελληνικής κλασσικής μουσικής, διαθέτουν εντυπωσιακή πρωτοτυπία και συνθετική τόλμη πέρα από κάθε μουσειακή νοοτροπία...

Ο "ηπειρώτικος", ένας  από τους πιο χαρακτηριστικούς και αναγνωρίσιμους χορούς, αποτελεί συγχρόνως και ένα δοξαστικό για τους ήρωες του έπους του ΄40 στα ηπειρώτικα βουνά...

Εδώ, με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και Διευθυντή Ορχήστρας, τον σπουδαίο Δημήτρη Μητρόπουλο. 

 

 

 

 

ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

   

                                              

              
  

Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θ έ λ ε ι  α ρ ε τ ή ν  κ α ι  τ ό λ μ η ν               η  ε λ ε υ θ ε ρ ί α.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει νουν αληθείας) επτέρωσε τον Ίκαρον· και αν έπεσεν ο πτερωθείς κ' επνίγη            θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε, και απέθανεν ελεύθερος. Αν γένης σφάγιον άτιμον ενός τυράννου, νόμιζε        φρικτόν τον τάφον.*

 

 

                        *

 

 

 

*Οι τρεις πρώτες στροφές από την ωδή «Εις Σάμον», από τη συλλογή δέκα πατριωτικών ωδών, του  Ανδρέα Κάλβου, που εκδόθηκε το 1826 στο Παρίσι.

 

 

"Ήρωες, άπαρτα βουνά"

 

 

 

                    

                     

 

 Το τραγούδι των παιδιών της Ελλάδας... Των ηρώων που πολέμησαν σκληρά στα βουνά της Αλβανίας και που αρνήθηκαν να συνθηκολογήσουν με τους κατακτητές... Που αντιστάθηκαν μέχρι να φύγει η μπότα του κατακτητή από τα χώματα της πατρίδας!

 

 

"Ήρωες, άπαρτα βουνά.
Ήρωες, με δώδεκα ζωές,
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα,
ήρωες μες στα χαλάσματα.

Αίματα, κόκκινο νερό,
αίματα, ποτάμι βουερό,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.

Εμπρός αδέρφια εμπρός
κι είναι μαζί μας ο λαός
στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μες στις πέτρες και στα χώματα.

Θάνατος, μαύρος αδερφός.
Θάνατος, θα γίνω αθάνατος,
πυρ στην Αλαμάνα
και φωτιά στο Γοργοπόταμο
και φωτιά στο Γοργοπόταμο.

Αέρας στις κορφές
μαύρο φεγγάρι στις καρδιές
έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά".

 

 

 

 

Η γνώμη του Μάνου Χατζιδάκι για την 28η Οκτωβρίου

                    

                     

                     

 

- Όταν εκφράζεις με παρρησία την άποψή σου ακόμα και σε αυτούς που σε θεωρούν "δικό" τους και διακηρρύσσουν τα εντελώς αντίθετα.

- Όταν δε διστάζεις να πεις αυτά που είδες και έζησες και τα συμπεράσματα που συνήγαγες (ο Χατζηδάκις συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση) ...

- Όταν επιτέλους κάνουμε πράξη τη φράση του Διονυσίου Σολωμού, "Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές"*

	*Στοχασμός του ποιητή. Προλεγόμενα Ιάκωβου Πολυλά], XVI. Ποιήματα. Ίκαρος, 1961. 39.

 

 

 

 

 

 

"Νυν και αεί". Μια σκληρή και αποτρόπαιη Πρωτομαγιά...

 

 

                       ´

 

 

 

       Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1974, ένα μήνα μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και περιλαμβάνεται στον ομώνυμο δίσκο, του οποίου το εξώφυλλο έχει φιλοτεχνηθεί από τον Γιάννη Μόραλη. 

 

Πρόκειται για ένα εκπληκτικό σε πολυσημία ποίημα του Ν. Γκάτσου, που μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος. Κάθε λέξη είναι αναπαράσταση εποχών και συμβάντων που σημάδεψαν δραματικά την κοινωνία μας και την ιστορία μας. Η Βίκυ Μοσχολιού καταθέτει εδώ μια ανεπανάληπτη και συγκλονιστική ερμηνεία...

Πρωτομαγιά 

με το σουγιά 

χαράξαν το φεγγίτη

 και μια βραδιά 

 σαν τα θεριά 

 σε πήραν απ’ το σπίτι. 

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά 

είδα το μπόγια να περνά και το φονιά

γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω

μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό. 

Νυν και αεί

μες στη ζωή 

σε είχα αραξοβόλι

μα μιαν αυγή 

τη μαύρη γη 

σε σώριασε το βόλι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά 

είδα το μπόγια το ληστή και το φονιά 

του `χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά 

και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ιστορική δήλωση του Γιώργου Σεφέρη κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών

 

 

                       

                `Επέτειος σήμερα του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, που εγκαθίδρυσε τη χούντα των συνταγματαρχών. Η δραματική δήλωση του Γιώργου Σεφέρη μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο του BBC στις 28/3/1969 και ήταν κόλαφος για το καθεστώς...  Μιλάει για τις τραγικές συνέπειες της κατάργησης της Δημοκρατίας, αλλά το συγκλονιστικότερο είναι, ότι ο Σεφέρης, που εκτός από κορυφαίος ποιητής ήταν παράλληλα και ένας έμπειρος διπλωμάτης,  π ρ ο φ η τ ε ύ ε ι   τ η ν  κ υ π ρ ι α κ ή   τ ρ α γ ω δ ί α:  "....στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει,...όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου....Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο...."                                ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ "Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό".Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανέναν απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.  

"Δε σε θέλω πια", παραδοσιακό Σμύρνης

 

 

 

                     

 

 

     Διάσημο παραδοσιακό ερωτικό τραγούδι της Σμύρνης, το οποίο έχει γνωρίσει εκατοντάδες εκτελέσεις και έχει σημαδέψει μια ολόκληρη εποχή. Βασισμένο σε μια ιταλική μελωδία, κουβαλά τις μνήμες αλλά και την ιδιαίτερη φυσιογνωμία αυτού του τόπου.

 

Η Σμύρνη πριν την καταστροφή αποτέλεσε το «Παρίσι της Ανατολής» και στις τέχνες και στο τραγούδι. Οι περίφημες Εστουδιαντίνες της λειτούργησαν ως μικρές συμφωνικές ορχήστρες, συγκεράζοντας ευφάνταστα το δυτικό με το ανατολίτικο στοιχείο, όπως άλλωστε επέβαλλε ο κοσμοπολίτικος αέρας της πόλης... 

Canto General - Los Libertadores

                     

 

 

                          

 

 

Στίχοι: Pablo Neruda
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
της καταιγίδας, το δέντρο του λαού.
Απ’ τη γη ανεβαίνουν οι ήρωες του
όπως τα φύλλο απ’ το χυμό,
κι ο άνεμος θρίβει τα φυλλώματα
της βουερής ανθρωποθάλασσας
ώσπου πέφτει στη γη ξανά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που τράφηκε με γυμνούς νεκρούς,
νεκρούς μαστιγωμένους
και πληγωμένους,
νεκρούς με απίθανη όψη.
παλουκωμένους σε κοντάρια,
κομματιασμένους στην πυρά,
αποκεφαλισμένους με τσεκούρια,
πετσοκομμένους απ" τα τέσσερα άλογα,
σταυρωμένους μες στην εκκλησιά.
Κι έρχεται το δέντρο, το δέντρο
που `ναι οι ρίζες του ζωντανές,
πήρε μαρτυρικό νίτρο,
φάγαν οι ρίζες του αίμα,
ρούφηξε δάκρυα απ’ το χώμα:
τ’ ανέβασε με τα κλαδιά του,
τα μοίρασε μες στην αρχιτεκτονική του.
Γίναν αόρατα λουλούδια, άλλοτε λουλού-
δια θαμμένα
κι άλλοτε τα πέταλα τους
φωτίσαν σαν πλανήτες.
Κι ο άνθρωπος μάζεψε απ’ τους κλώνους
τα δεμένα μπουμπουκάκια,
χέρι χέρι τα παράδωσε
τα ρόδια ή μαγνόλιες,
και κείνα ευθύς τη γη ανοίξαν,
κι έφτασαν ψηλά ως τ `αστέρια.
Αυτό το δέντρο των ελεύτερων.
Το δέντρο γη, το δέντρο ούννεφο,
το δέντρο ψωμί, το δέντρο ακόντιο,
το δέντρο γροθιά, το δέντρο φωτιά.
Το πνίγουν τα φουρτουνιασμένα νερά
του νύχτιου καιρού μας,
μα στο κατάρτι ζυγιάζεται
της εξουσίας του ο τροχός.
Άλλοτε πάλι ξαναπέφτουν
τα κλαδιά σπασμένα απο την οργή
και μια στάχτη απειλητική
σκεπάζει το αρχαίο μεγαλείο του:
έτσι πέρασε μες από άλλους καιρούς,
έτσι ξέφυγε το άγχος το θανατερό,
ώσπου ένα χέρι μυστικό,
κάποια μπράτσα αναρίθμητα,
ο λαός, φύλαξε τα κομμάτια,
έκρυψε αναλλοίωτους κορμούς,
και τα χείλη τους ήταν τα φύλλα
του πελώριου μοιρασμένου δέντρου
που διασπάρθηκε σ’ όλες τις μεριές,
που ταξίδεψε μ" όλες του τις ρίζες.
Αυτό είναι το δέντρο, το δέντρο
του λαού, όλων των λαών
της λευτεριάς, του αγώνα.
Έλα ως τη χαίτη του,
άγγιξε τις ξανανιωμένες του αχτίδες,
βύθισε το χέρι στα εργαστήρια
όπου ο παλλόμενος καρπός του
το φως του διαδίδει καθημερινά.
Σήκωσε τη γη τούτη οτα χέρια σου,
μέθεξε σε τούτη τη λαμπρότητα,
πάρε το ψωμί σου και το μήλο σου,
την καρδιά σου και το άτι σου
και στήσε φρούριο στο σύνορο,
στη μεθόριο της φυλλωσιάς του.
Υπερασπίσου τα χείλη
κάθε στεφάνης του,
μοιράσου τις εχθρικές του νύχτες,
άγρυπνα για το τόξο της αυγής,
στηρίζοντας το δέντρο, το δέντρο
που μεστώνει καταμεσής στη γη

 

 

 
Letras de Canciones: Pablo Neruda
Música: Mikis Theodorakis
Primera representaci: Maria Faradouri

AQUÍ viene el árbol, el árbol
de la tormenta, el árbol del pueblo.
De la tierra suben sus héroes
como las hojas por la savia,
y el viento estrella los follajes
de muchedumbre rumorosa,
hasta que cae la semilla
del pan otra vez a la tierra.
Aquí viene el árbol, el árbol
nutrido por muertos desnudos,
muertos azotados y heridos,
muertos de rostros imposibles,
empalados sobre una lanza,
desmenuzados en la hoguera,
decapitados por el hacha,
descuartizados a caballo,
crucificados en la iglesia.
Aquí viene el árbol, el árbol
cuyas raíces están vivas,
sacó salitre del martirio,
sus raíces comieron sangre
y extrajo lágrimas del suelo:
las elevó por sus ramajes,
las repartió en su arquitectura.
Fueron flores invisibles,
a veces, flores enterradas,
otras veces iluminaron
sus pétalos, como planetas.
Y el hombre recogió en las ramas
las caracolas endurecidas,
las entregó de mano en mano
como magnolias o granadas
y de pronto, abrieron la tierra,
crecieron hasta las estrellas.
Éste es el árbol de los libres.
El árbol tierra, el árbol nube,
el árbol pan, el árbol flecha,
el árbol puño, el árbol fuego.
Lo ahoga el agua tormentosa
de nuestra época nocturna,
pero su mástil balancea
el ruedo de su poderío.
Otras veces, de nuevo caen
las ramas rotas por la cólera
y una ceniza amenazante
cubre su antigua majestad:
así pasó desde otros tiempos,
así salió de la agonía
hasta que una mano secreta,
unos brazos innumerables,
el pueblo, guardó los fragmentos,
escondió troncos invariables,
y sus labios eran las hojas
del inmenso árbol repartido,
diseminado en todas partes,
caminando con sus raíces.
Éste es el árbol, el árbol
del pueblo, de todos los pueblos
de la libertad, de la lucha.
Asómate a su cabellera:
toca sus rayos renovados:
hunde la mano en las usinas
donde su fruto palpitante
propaga su luz cada día.
Levanta esta tierra en tus manos,
participa de este esplendor,
toma tu pan y tu manzana,
tu corazón y tu caballo
y monta guardia en la frontera,
en el límite de sus hojas.
Defiende el fin de sus corolas,
comparte las noches hostiles,
vigila el ciclo de la aurora,
respira la altura estrellada,
sosteniendo el árbol, el árbol
que crece en medio de la tierra.

 

Οδοιπορικό στους αρχαίους Δήμους των Μεσογείων

 

 

 

      Η συγγραφέας Σοφία Γκλιάτη - Χασιώτη, ανθολόγησε από τα άρθρα ενός από τους πρωτοπόρους της πεζοπορίας στην Ελλάδα, του εκπαιδευτικού Χρίστου Ενισλείδη (1895 - 1985), γνωστού και ως "Στρατοκόπου", όσα αφορούν τα Μεσόγεια και γενικά τους Δήμους της Ν.Α. Αττικής. 

 

Το βιβλίο* αφορά ένα οδοιπορικό που ξεκινάει από τη Ραφήνα, τη Λούτσα, τη Βραυρώνα, τα Σπάτα, την Παιανία και συνεχίζει στα υπόλοιπα Μεσόγεια και φτάνει μέχρι Λαύριο και Σούνιο. Αναφέρεται η θέση των αρχαίων αττικών Δήμων, ξεδιπλώνεται η ιστορία τους και παρέχονται πληροφορίες για τα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και σύγχρονες του πεζοπόρου περιγραφές. Βέβαια, έχει μεγάλο ενδιαφέρον η συσχέτιση των αρχαίων Δήμων με τους σημερινούς... 

Ανάμεσα στα άρθρα του "Στρατοκόπου" παρεμβάλλονται και κείμενα της Σοφίας Χασιώτη, που παρέχουν συμπληρωματικές πληροφορίες.

 

      Πρόκειται για μια έκδοση απλή και κατανοητή, που  απευθύνεται στο πλατύ κοινό. Αφορά όχι μόνο τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και όσους ενδιαφέρονται για τη σημαντική ιστορία των Δήμων της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Άλλωστε είναι εντυπωσιακό, ότι, όπως αναφέρει το βιβλίο, πολλοί από αυτούς τους Δήμους είναι η γενέθλια γη μεγάλων μορφών του αρχαίου κόσμου: του Ξενοφώντα, του Δημοσθένη, του Πεισίστρατου, του Μιλτιάδη, του Επίκουρου και άλλων... 

 

 

 

* Σοφία Γκλιάτη - Χασιώτη: 

" Ο ΣΤΡΑΤΟΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΙΣΛΕΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΟΥ", Εκδόσεις Α-Ω, 2021

Διατίθεται με ηλεκτρονική παραγγελία και επίσης από τις εκδόσεις Α- Ω (τηλ. 6932616019), από τη συγγραφέα Σ. Χασιώτη (τηλ. 6946255477) και σε τοπικά βιβλιοπωλεία.