Η Ελλάδα του Μαρινάκη, του Σαββίδη, του Μπέου...

       Με τί καρδιά να γιορτάσεις τους ήρωες του '21, που έδωσαν το αίμα τους για να στηθεί και να υπάρξει το νεοελληνικό κράτος, όταν στη σημερινή Ελλάδα δεσπόζουν και λατρεύονται "ηρωικές" μορφές,  σαν του Β. Μαρινάκη, του Ιβάν Σαββίδη, του  Αχ. Μπέου και άλλες παρόμοιες; 

Ο Σαββίδης ...λάμπρυνε τη χώρα μας (διεθνώς μάλιστα!), όταν εισέβαλε στο γήπεδο κραδαίνοντας ένα πιστόλι, αλλά παραδόξως, κανένα όργανο της τάξης δεν τον είδε για να τον συλλάβει!!

 

 

 

       Σήμερα, Μαρινάκης και συνεργάτες διώκονται για την πολύκροτη υπόθεση του «Noor One», με  κατηγορίες για χρηματοδότηση και αποθήκευση τόνων ναρκωτικών, εγκληματική οργάνωση για τη μεταφορά, διακίνηση και πώληση ναρκωτικών. Με την εισαγγελική παραγγελία ζητείται να γίνει και περαιτέρω διερεύνηση για λαθρεμπορία καυσίμων και ξέπλυμα μαύρου χρήματος από παράνομες δραστηριότητες και πάλι στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης...

Η δίωξη ασκήθηκε έπειτα από την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, στο πλαίσιο της οποίας ,ελέγχθηκαν εμβάσματα σχετικά με τη χρηματοδότηση του πλοίου «Noor One». 

 

      Πάντως για τον Αχιλλέα Μπέο, επιχειρηματία νυχτερινών κέντρων και πρώην πρόεδρο του Ολυμπιακού Βόλου, τα νέα είναι καλά! Καταδικάστηκε ..μόνο  για τα αδικήματα της δωροδοκίας - δωροληψίας και στημένα παιγνίδια σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά η έφεση έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, τα αδικήματα έχουν μετατραπεί από κακουργήματα σε πλημμελήματα και μάθαμε τώρα, πως επανήλθε, προς το παρόν, στη θέση του Δημάρχου του Βόλου!

 

 

                           Με τη συναίνεση και την ψήφο του ελληνικού λαού...

 

      Κοινός παρονομαστής των ανωτέρω, δύο τινά: Μεγαλοπαράγοντες του ποδοσφαίρου και συγχρόνως λαϊκά είδωλα. Φυσικά δεν μπορείς να αγνοήσεις και τη σύνδεσή τους με την πολιτική εξουσία και πολιτικές παρατάξεις. 

Όμως με τη βούληση του ελληνικού λαού βρίσκονται στο προσκήνιο οι ποδοσφαιρικοί μεγαλοπαράγοντες, αφού, ο μεν Βόλος, ναι, ο Βόλος  των πνευματικών κινημάτων και των κοινωνικών αγώνων του παρελθόντος, έφτασε στο σημείο να παραδώσει το Δήμο σε έναν υπόδικο επιχειρηματία της νύχτας, ο δε Πειραιάς ανήκει πλέον στον Μαρινάκη. Όσο για τον Σαββίδη, αμφιβάλλει κανείς  ότι έτσι και κατέβαινε υποψήφιος θα σάρωνε τους πάντες;  

 

Με τί καρδιά να γιορτάσεις τους ήρωες του '21;

Άντε, με το καλό και σε άλλα συλλαλητήρια....

Υπήρχαν και τέτοιες εικόνες χτες στο χώρο του συλλαλητηρίου....

       Οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα, σύμφωνα με το σύνταγμα, να διαδηλώνουν, όταν διαφωνούν με την εξουσία. Για το σκοπιανό υπάρχουν πράγματι αντικρουόμενες απόψεις, όμως είναι σίγουρο πως η κυβέρνηση Τσίπρα δεν αποφάσισε ξαφνικά, μόνη της, πως ήρθε η ώρα να λύσει το θέμα, αλλά, ξεκάθαρα, διεκπεραιώνει (δουλικά και τρέχοντας!) εντολές προερχόμενες πέραν του Ατλαντικού... Και φυσικό είναι και υγιές είναι να υπάρχουν αντιδράσεις και πράγματι πλήττεται ο πατριωτισμός, από το χειρισμό του θέματος. 

 

Όμως, πού χάθηκαν τόσοι πατριώτες:

 

 - όταν υπογράφονταν το PSI, που ξεπουλούσε όλη την χώρα μαζί με τον υπέργειο και υπόγειο πλούτο της;

 

- όταν ξεπούλησαν τις τράπεζες, οι οποίες έχουν στην κατοχή τους υποθήκες ιδιωτικού χρέους άνω των 100δις, έναντι πινακίου φακής, ενώ προηγουμένως τις είχαν διασώσει με ανακεφαλαιοποίηση από τα 40δις που χρεώθηκε το κράτος, δηλαδή ο ελληνικός λαός;

 

- όταν ξεπουλούσαν τα περιφερειακά αεροδρόμια στις δυνάμεις κατοχής, με δάνειο από ελληνικές τράπεζες και εγγυητή το ελληνικό κράτος δηλαδή τον ελληνικό λαό;

 

- όταν επιβλήθηκαν παράνομα στην Ελλάδα τα κάπιταλ κοντρόλ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα;

 

- όταν η κυβέρνηση μετέτρεψε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ;

 

- όταν επίσημα χείλη απο ευρωπαϊκά όργανα, προανάγγειλαν σκληρή εποπτεία (διάβαζε, συνεχή φτωχοποίηση) στη χώρα, μέχρι το ...2060;

 

- όταν η πάλαι ποτέ "μικρά και υπερήφανος Ελλάς" μετατρέπεται σε ταπεινωτικό προτεκτοράτο που ελεεί τους πολίτες του με συσσίτια και έχει τους βασικούς τομείς της υγείας και της παιδείας, σε πλήρη απαξία και αθλιότητα; 

 

ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ;   

 

 

 

 

Θα είμαστε κάτω από ενισχυμένη εποπτεία ως το ...2060

      Ο Τόμας Βίζερ (Thomas Wieser), επικεφαλής του EuroWorking Group, μιας και απέρχεται, φρόντισε να μας τα πει "εξω από τα δόντια".  Σε συνέντευξή του, στην "Καθημερινή της Κυριακής", είπε κατά λέξη, πως η χώρα μας θα είναι κάτω από μια ενισχυμένη εποπτεία, μέχρις ότου το 75% των δανείων επιστραφεί – κάτι που τοποθετείται χρονικά με τα σημερινά δεδομένα γύρω στο 2060!

 

Επίσης, ότι δε θα υπάρξει έξοδος, όπως ελπίζει η κυβέρνηση, αλλά  για να ελαφρυνθεί το χρέος, θα υπάρξουν επιπλέον υποχρεώσεις της Αθήνας έναντι των δανειστών το 2018.... Ακόμη, εξέφρασε την ανησυχία του για τη μη αύξηση των ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα.

 

 

Τομας Βίζερ

      Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δ. Τζανακόπουλος, απαντώντας σχετικά με τις δηλώσεις Βίζερ, για συνέχιση της εποπτείας και για ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων, είπε χαρακτηριστικά, «δεν υπάρχει ζήτημα λήψης νέων μέτρων το 2018». 

 

 

Φυσικά εμείς, πιστέψαμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο!

"ΒΡΕΣ ΧΡΟΝΟ"...

Από την ταινία, "Μια αιωνιότητα και μια μέρα", του Θεόδωρου Αγγελόπουλου

....Βρες χρόνο για σκέψη – 

αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

 

...Βρες χρόνο για παιχνίδι –

αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

 

 

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός –

αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία. 

 

Βρες χρόνο για όνειρα –

αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ’ αστέρια. 

 

Βρες χρόνο ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι – 

αυτό είναι το προνόμιο των Θεών. 

 

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου – 

είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ‘σαι εγωιστής. 

 

Βρες χρόνο να γελάς –

αυτό είναι η μουσική της ψυχής. 

 

Βρες χρόνο να είσαι παιδί – 

για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος....*

 

  

*απόσπασμα από το ποίημα "Βρες χρόνο" του Γιάννη Ρίτσου

 

 

 

 

 

 

 

 

Τραγουδώντας τα κάλαντα, στην Ελλάδα τού χτες...

Στους δρόμους της μεταπολεμικής Αθήνας, "τρίγωνα-κάλαντα" μπροστά στην Ακαδημία, δεκαετία του '50 (φωτ. του Κων/νου Μεγαλοκονόμου, φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη)...

Φτωχοντυμένα μεν, αλλά χαρούμενα παιδιά τραγουδούν τα κάλαντα με τρίγωνο και τουμπελέκι, κάπου στην Αττική, το 1950 (φωτ. της Βούλας Παπαϊωάννου, φωτογραφικό αρχείο Μουσείου Μπενάκη).

 

                   Η ...μοιρασιά! Αθήνα, 1950 (φωτ. του Δημ. Χαρισιάδη)

 

Κάλαντα στον ηλεκτρικό, παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1953 (φωτ. του Δημ. Χαρισιάδη, φωτογραφικό αρχείο Μουσείου Μπενάκη)

 

Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς του 1953, με τουμπελέκι και ...αυτοσχέδιο τρίγωνο (φωτ. της Βούλας Παπαϊωάννου, φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη). 

 

 

Χαρούμενο στιγμιότυπο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1965 στις Σάπες Έβρου. Παρέα παιδιών  που βγήκαν για κάλαντα, περιστοιχίζουν τον (προφανώς μουσουλμάνο!) Χασάν, που παίζει τα κάλαντα με το νταούλι, στα μαγαζιά  της μικρής κωμόπολης.

 

                     Νέα Ορεστιάδα Έβρου, 1973. Κάλαντα με νταούλι και γκάιντα.

 

 

                            Και κάλαντα στο Μέτσοβο, δεκαετία του '70.

              "Τα Κάλαντα", το διάσημο  έργο του Νικηφόρου Λύτρα 

 

       Ο πίνακας αυτός του 1872, του Νικηφόρου Λύτρα, αποτελεί ένα ιδιαίτερο έργο και έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις για τους συμβολισμούς του, διότι ξεπερνάει την απλή απεικόνιση ενός εθίμου.  Είναι εμφανής η προέλευση των παιδιών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας εξαιτίας των χαρακτηριστικών ενδυμασιών, αλλά ενδιαφέρον έχει επίσης προκαλέσει και η πιθανή διαφορετική φυλετική καταγωγή του τυμπανιστή! Στη δεξιά άκρη, ένα αρχαίο γλυπτό, πιθανόν υπόμνηση του αρχαίου παρελθόντος. Συγχρόνως όμως, τονίζεται η συνύπαρξη παιδιών  με διαφορετική γεωγραφική και ίσως εθνική καταγωγή...

 

 

 

 

Τα πολλά παιγνίδια καταπνίγουν τη δημιουργικότητα των παιδιών

       Τα παιδιά σήμερα έχουν πολύ περισσότερα παιχνίδια από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά. Όμως, η υπερκατανάλωση παιδικών παιγνιδιών στην εποχή μας,κάθε άλλο παρά βοηθά στην ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη. Πολλούς προβληματίζει ο "βομβαρδισμός" των παιδιών όλων των ηλικιών, με πληθώρα παιγνιδιών, αρχής γενομένης απο τις πρώτες μέρες της ζωής τους, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που πολύ συχνά το παιδικό  δωμάτιο μοιάζει με κατάστημα παιχνιδιών! 

       Τώρα, μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου του Τολέδο στο Οχάιο των ΗΠΑ προτείνει να δίνουμε στα παιδιά λιγότερα παιχνίδια, καθώς με αυτόν τον τρόπο έχουν τη δυνατότητα να εστιάζουν καλύτερα και να γίνονται περισσότερο δημιουργικά. Συστήνουν να υπάρχουν λιγότερα παιχνίδια στο περιβάλλον που βρίσκεται το παιδί. Φυσικά, δε χρειαζεται να πεταχτούν τα πολλά παιγνίδια, αλλά απλώς να να αποθηκεύονται κάπου. Με αυτό τον τρόπο, το παιδί θα ασχολείται με λιγότερα παιχνίδια και έτσι:

 - Θα έχει την ευκαιρία να καινοτομήσει χωρίς να αποσπάται η προσοχή του

 - Θα έχει τη  δυνατότητα να καλλιεργήσει, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του, υψηλότερο επίπεδο συγκέντρωσης.

«Όταν το περιβάλλον ενός παιδιού είναι εφοδιασμένο με λιγότερα παιχνίδια, τα παιδιά αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο σε ένα και μόνο παιχνίδι, γεγονός που επιτρέπει καλύτερη εστίαση στην εξερεύνηση και σε ένα περισσότερο δημιουργικό παιχνίδι», ανέφεραν οι ερευνητές. 

 

                                          Και παλαιότερες μελέτες

 

       Δεν είναι πρώτη φορά που δημοσιεύονται τέτοιες απόψεις. Απο τη δεκαετία του '90, δύο Γερμανοί ερευνητές, οι Elke Schubert και Rainer Strick, είχαν πειραματιστεί σχετικά με τις εθιστικές συνήθειες, που αρχίζουν στην παιδική ηλικία. Συγκεκριμένα, για τρεις μήνες, αφαίρεσαν όλα τα παιχνίδια από έναν παιδικό σταθμό του Μονάχου, αφήνοντας μόνο τα τραπεζάκια, τις καρέκλες τους και μερικές κουβέρτες. Πολύ γρήγορα, τα παιδιά αναπροσαρμόστηκαν και το παιχνίδι τους έγινε πολύ πιο δημιουργικό και κοινωνικό.

Το πείραμα ενέπνευσε και άλλους παιδικούς σταθμούς,  που ενέταξαν στο πρόγραμμα τους το τρίμηνο project. Όπως έλεγε εκπαιδευτικός σε παιδικό σταθμό του Μονάχου: «Στους τρεις αυτούς μήνες προσφέρουμε στο παιδί χώρο και χρόνο για να γνωρίσει τον εαυτό του και επειδή τα παιδιά δεν κατευθύνονται από δασκάλους ή παιχνίδια, βρίσκουν νέους τρόπους για να οργανώσουν την ημέρα τους με τον δικό τους τρόπο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ενισχύεται το θάρρος και η φαντασία, ποιότητες, που τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες, χρειαζόμαστε για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης». 

     Αλλά και άλλοι ειδικοί έχουν αποφανθεί κατά καιρούς, πως τα παιδιά δε χρειάζονται μια τεράστια «πανοπλία» παιχνιδιών. Αντίθετα, τα λιγότερα παιχνίδια προωθούν την επινοητικότητα και τα παιδιά επιλύουν προβλήματα μόνο με τα υλικά που έχουν στα χέρια τους. Και το δώρο της επινοητικότητας προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες για τη ζωή τους...  

Θα πρέπει να τονισθεί επίσης και μία άλλη παράμετρος. Ο συνεχής "βομβαρδισμός" του παιδιού με πάσης φύσεως παιγνίδια,  διαμορφώνει το μελλοντικό ενήλικα, στον οποίο η αγορά θα του επιβάλλει πλέον πολυ εύκολα τον εθισμό στην υπερκατανάλωση περιττών και συχνά κακής ποιότητας προϊόντων. 

 

Πηγές: tvxs.gr, telegraph.co.uk, thespruce.com

Το ρεμπέτικο, στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO!

 

 

 

       Από τις φτωχογειτονιές των λιμανιών, τις υπόγειες ταβέρνες και τους καφενέδες, έφτασε να εγγραφεί στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO!

 

     Το ρεμπέτικο, ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του ελληνικού αστικού λαϊκού πολιτισμού, άκμασε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Με επιρροές από το δημοτικό και το μικρασιάτικο τραγούδι, αντικατοπτρίζει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής όπου αναπτύχθηκε και ιδιαιτέρως τη ζωή των φτωχότερων τάξεων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. 

 

 

Στην πορεία, η κοινωνική του βάση επεκτάθηκε στους πρόσφυγες, στην εργατική και στη μεσοαστική τάξη, ενώ στις μέρες μας αποτελεί ζωντανή και δημοφιλή πολιτιστική κληρονομιά.

 

Δεν είνα τυχαίο, που εδώ κα μισόν αιώνα, μας "άνοιξαν τα μάτια" ο Μάνος Χατζηδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης, αναγνωρίζοντας στο ρεμπέτικο, γνησιότητα, πηγαία έμπνευση και θεωρώντας το αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητάς μας. 

      Να σημειωθεί, πως, μεταξύ άλλων, έχουν περιληφθεί στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO, η παραδοσιακή μαστιχοκαλλιέργεια στη Χίο, η τηνιακή μαρμαροτεχνία και αναμένεται να εγκριθουν οι φάκελλοι για την τέχνη της ξερολιθιάς και για τη βυζαντινή μουσική.