Ο
Σύλλογος Γυναικών Σπάτων διοργανώνει μια ξεχωριστή εκδήλωση
αφιερωμένη στα 100+1 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι.
Μια βραδιά μνήμης και συγκίνησης γεμάτη μελωδίες, λόγο και εικόνες από τη ζωή και το έργο του μεγάλου δημιουργού, με παράλληλη έκθεση φωτογραφικού υλικού από οικογενειακά άλμπουμ.
Στο πάνελ της παρουσίασης, ο σκηνοθέτης Δ. Βερνίκος, ο δημοσιογράφος Γ. Αλαμανής και οι συγγενείς του Μάνου Χατζηδάκι, Μαριλένα Γύπαρη - Τσαντήλα, Μαριλένα Γυπαράκη και Πηνελόπη Κωστογιάννη.
Τα
τραγούδια θα αποδώσει η Μικτή Πολυφωνική Χορωδία Σπάτων Αρτέμιδος, με μαέστρο την Γρηγορία Δέδε. Στο πιάνο η Θάλεια Αθανίτη
και φωνή η Κατερίνα Μελίτη και ο βαρύτονος Αντώνης Αληγιάννης.
Επέτειος
σήμερα του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 που
εγκαθίδρυσε
τη χούντα των συνταγματαρχών. Η δραματική δήλωση του Γιώργου
Σεφέρη μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο του BBC στις 28/3/1969 και ήταν
κόλαφος για το καθεστώς. Μιλάει για τις τραγικές συνέπειες της
κατάργησης της
Δημοκρατίας και το συγκλονιστικώτερο: Ο Σεφέρης, που εκτός από κορυφαίος
ποιητής ήταν παράλληλα και ένας έμπειρος διπλωμάτης, π ρ ο φ η τ ε ύ ε
ι τ η ν κ υ π ρ ι α κ ή τ ρ α γ ω δ ί α: "....στις
δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η
τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους
μάς βασανίζει,...όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου....Βλέπω
μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον
τόπο...." ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ "Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου
αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο
περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες
κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’
αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν
δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για
ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον
κίνδυνο.Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές
καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει,
αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει,
συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο
μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό".Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανέναν απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ
να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό
όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει
να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.
Πρόκειται για τον πίνακα "Ανάσταση" του Ουμβέρτου Αργυρού* το 1932,
λάδι σε καμβά και βρίσκεται στη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας.
Η σκηνή αποδίδεται με έντονη την αίσθηση του φωτός των κεριών και απεικονίζει την Ανάσταση, αναμφίβολα σε κάποιο χ ω ρ ι ό τ η ς Α τ τ ι κ ή ς. Το
μαρτυρά η χαρακτηριστική φορεσιά - πιθανόν μεσογείτικη -
που φορούν οι γυναίκες: κοσμήματα στο μέτωπο ("ξελίκι")
και στο στήθος, ο "τζάκος" η "γρίζα", το γιορτινό μαντήλι ("μπόλια")...
* Ο Ουμβέρτος Αργυρός
(Καβάλα 1884-Αθήνα 1963), υπήρξε μαθητής του Νικηφόρου Λύτρα και του
Γεωργίου Ροϊλού στο Σχολείο των Τεχνών
(μετέπειτα Σχολή Καλών Τεχνών) από το 1900 έως το 1904, συνέχισε τις
σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου και το 1929 εξελέγη
Καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ανάμεσα στους μαθητές του και
ο Γιάννης Μόραλης.
Οι πίνακές του διακρίνονται για τη
λυρική διάθεση με ιμπρεσιονιστικές πινελιές. Η θεματολογία του
περιλαμβάνει προσωπογραφίες,
τοπία, ηθογραφικά, εικόνες της καθημερινής ζωής και είναι επίσης πολύ
γνωστά τα πολεμικά του θέματα από το έπος του '40.
Ανήκει στους
τελευταίους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου.
Το Ισραήλ εξαπέλυσε χτες σφοδρότερο κύμα βομβαρδισμών από την έναρξη του πολέμου.
Σύμφωνα με την πολιτική άμυνα του Λιβάνου, οι ισραηλινές επιθέσεις
έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 254 άτομα και έχουν τραυματίσει 1.165 σε
ολόκληρο τον Λίβανο σήμερα.
Το Al Jazeera παρουσιάζει την ακόλουθη ανάλυση ανά περιοχή:
Βηρυτός: 92 νεκροί, 742 τραυματίες
Νότια προάστια της Βηρυτού: 61 νεκροί, 200 τραυματίες
Μπαάλμπεκ: 18 νεκροί, 28 τραυματίες
Χερμέλ: 9 νεκροί, 6 τραυματίες
Ναμπάτιε: 28 νεκροί, 59 τραυματίες
Περιοχή Αλέι: 17 νεκροί, 6 τραυματίες
Σιδώνα: 12 νεκροί, 56 τραυματίες
Τύρος: 17 νεκροί, 68 τραυματίες
Η εικόνα στο πεδίο ήταν χαοτική, με πολίτες
να μεταφέρουν τραυματίες στα νοσοκομεία ακόμη και με μοτοσικλέτες,
επειδή τα ασθενοφόρα δεν επαρκούσαν.
Η κατάσταση στον Λίβανο έχει ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων, με τον ΟΗΕ να
προειδοποιεί ότι η σύγκρουση ξεφεύγει ξανά από κάθε έλεγχο.
"Εξέδυσάνμε τα ιμάτιά μου και ενέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνηνέθηκαν επί την κεφαλήνμου στέφανον εξ ακανθώνκαι επί την δεξιάνμου χείρα έδωκαν κάλαμον,ίνασυντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως..."
.Σπύρος Περιστέρης
Πάνω από πενήντα χρόνια υπηρέτησε ως πρωτοψάλτης στη Μητρόπολη των Αθηνών, ο σπουδαίος Σπύρος Περιστέρης (1913-1998). Παράλληλα, υπήρξε σημαντικός
δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής και επίσης για μεγάλο διάστημα
εργάστηκε ως ερευνητής στο Κέντρο Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών,
αποδελτιώνοντας
και κατατάσσοντας πάνω από 11.000 δημοτικά τραγούδια από όλες τις
περιοχές της Ελλάδας. ......Κυρίως όμως, ο Σπύρος Περιστέρης υπήρξε κορυφαίος
ψαλμωδός, με βαθειές γνώσεις
μουσικής και με ιδιαίτερη τεχνική στην ερμηνεία και απόδοση του
βυζαντινού μέλους. Η ψαλτική του τέχνη ήταν λιτή και συγχρόνως
μεγαλόπρεπη. Η φωνή του διέθετε θαυμαστή ευλυγισία και πλαστικότητα, που
σε συνδυασμό με την προσωπική του βαθειά πίστη, οδηγούσε σε άλλη
διάσταση την ερμηνεία του. Το ψαλτικό του ύφος αποτέλεσε ιδιαίτερη σχολή και ο ίδιος αποτελεί για το χώρο των ιεροψαλτών ένα σύμβολο.
* O Andre Kohn γεννήθηκε στη νότια Ρωσία το 1972. Από το 1992 ζει και εργάζεται στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Παραστατικού Ιμπρεσιονισμού
(Figurative Impressionism) με έντονο το στοιχείο της αναζήτησης ποιητικής ερμηνείας των καθημερινών στιγμών.
Οι ρομαντικές σκηνές της βροχής απεικονίζονται στα πιο εμβληματικά έργα του, πάντα με τη χαρακτηριστική κόκκινη πινελιά και με έμφαση στις ανθρώπινες μορφές μέσα στο βροχερό, ομιχλώδες περιβάλλον...
Τραγούδι βασισμένο στα αυθεντικά λόγια
του Γεωργίου Καραϊσκάκη, για την ταινία του Νίκου Καλογερόπουλου «Οι
ιππείς της Πύλου» .
Ο αθυρόστομος Στρατηγός, ο ήρωας της Επανάστασης....
Στίχοι & Μουσική: Νίκος Καλογερόπουλος)
Άκου ρε γιε της καλογριάς, ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς και το δεξί σου χέρι κι εκείνος που καλύτερα απ’ ολουνούς σε ξέρει.
Λένε πως παίζεις με χανουμάκια, με τουρκοπούλες και καλογριές και σ’ αραδιάζουνε βρισιές. Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες, με ντερβισάδες στήνεις χορό και με ρωτάν και τι να πω;
Λένε πως έχεις αλισβερίσι, μ’ Αλή Πασάδες κάνεις χωριό και σε ρωτάω τι να τους πω.
Πες τους ρε φίλε Πανουργιά, (ορέ) έχω εις στον πούτσον μου βιολιά, έχω και τουμπερλέκια κι όπως γουστάρω τα βαρώ και σπάω τα ζεμπερέκια.
Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω και αν αργήσω δώσ’ τους κι αυτό, είναι τ’ αρχίδια μου τα δυο.
Όπως στα λέω να τους τα γράψεις, όπως στα λέω να τους τα πεις, Καραϊσκάκης σεβνταλής, Καραϊσκάκης μπεσαλής.
Καραϊσκάκης γεια χαρά, γεια σου ρε γέρο του Μοριά και γεια που σ’ αγαπάνε. Γεια τους που δε λυγίζουνε και που δεν προσκυνάνε.
Λένε για μένα τα καρακόλια, άκου τι λένε να μη γαμεί, μίλα κι εσύ ρε Θοδωρή.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις, όπως τα λέμε να τους τα πεις, Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις, όπως τα λέμε να τους τα πεις, Κολοκοτρώνης και Γιωργής, Καραϊσκάκης, Θοδωρής.
Γεια σου ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά, γεια σας παιδιά μου αητόπουλα, που ‘χετε αητό πατέρα κι όποιος δε με κατάλαβε, τότε ας μας κάνει αέρα.
Όπως τα λέμε να τους τα γράψεις, όπως τα λέμε να τους τα πεις, Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω, έτσι μου είπαν λόγω τιμής, Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.
Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω, έτσι μου είπαν λόγω τιμής, μαζί τους είμαστε κι εμείς μαζί σας είμαστε κι εμείς.
