Εικοσιπέντε χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζηδάκι

                                         "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης" (στίχοι, Ν. Γκάτσου - ερμηνεία, Μ. Φαραντούρη)

               
                   

                 Σαν σήμερα, στις 15 Ιουνίου 1994, έφυγε από τη ζωή ένα  μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής, μια σπουδαία προσωπικότητα, ο Μάνος Χατζηδάκις. Συνθέτης των ονείρων, των αναμνήσεων, της συγκίνησης του έρωτα, των εσωτερικών αναζητήσεων... Παράλληλα,  άφησε το αποτύπωμα ενός βαθειά δημοκρατικού, ανυπότακτου, ελεύθερου ανθρώπου, που με παρρησία - ολομόναχος πολλές φορές - αντιτάχθηκε στην ευτέλεια, στην υποκρισία, στο λαϊκισμό και στο φασισμό.

 

 

Σε ένα πλανόδιο μανάβικο στα Ανώγεια της Κρήτης. Είχε ζητήσει να τον φωτογραφήσουν, για να γίνει -λέει - υπουργός ...καλλιέργειας (Έτσι αποκαλούσε ειρωνικά το υπουργείο Πολιτισμού!)*

                

 

                                      Μια παρέα που έγραψε ιστορία

 

 

 

Γνωρίζεται ήδη από τα χρόνια της Κατοχής με έναν ευρύ κύκλο σπουδαίων διανοουμένων και καλλιτεχνών, που επιδρούν σημαντικά στη μετέπειτα δημιουργική του πορεία...

Με τον ποιητή Νίκο Γκάτσο, τον δάσκαλο, τον ακριβό φίλο μιας ολόκληρης ζωής

            

 

Η πνευματική συντροφιά των Οδυσσέα Ελύτη, Μάριου Πλωρίτη, Γιάννη Τσαρούχη, Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Γκάτσου, Μίκη Θεοδωράκη, Άγγελου Σικελιανού, παίζει αποφασιστικό ρόλο στους καλλιτεχνικούς του προσανατολισμούς.

 

 

 

 

Με τον Μίκη Θεοδωράκη τον συνέδεε φιλία και βαθειά αλληλοεκτίμηση

 

 

 

Ξεκινούν με τον Μίκη Θεοδωράκη κυριολεκτικά μια μουσική επανάσταση στην Ελλάδα, που θα εκτοξεύσει το ελληνικό τραγούδι σε μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως.

 

 

Εδώ, με τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Κάρολο Κουν

.

 

 

                            Η εξαιρετική μουσική κληρονομιά

 

 

 

       Το μουσικό του έργο που μας άφησε είναι τεράστιο τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Έμεινε αλώβητο μέσα στο χρόνο και συνεχίζει να μαγεύει και να οδηγεί σε κόσμους ονειρικούς. 

 

 

                                      
                                                         "Χάρτινο το φεγγαράκι" (στο πιάνο ο Χρ. Λέκκας)

 

 

 

Μας εισήγαγε στην ποίηση μέσα από εμπνευσμένες μελοποιήσεις σύγχρονων αλλά και αρχαίων ποιητών. Ανέδειξε υπέροχες φωνές, όπως τη Φλέρυ Νταντωνάκη, τη Νένα Βενετσάνου, τη Σαββίνα Γιαννάτου, τον Ηλία Λιούγκο, το Βασίλη Λέκκα, την Έλλη Πασπαλά, τη Βούλα Σαββίδη κ.ά.

 

 

                                   

                                    "Κέλομαί σε Γογγύλα" (ποίηση Σαπφούς - ερμηνεία, Φλέρυ Νταντωνάκη)

 

 

  Υπήρξε αυστηρός με το κοινό του και εργάστηκε ακαταπόνητα για να ανέβει το επίπεδο του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού (μουσικό καφεθέατρο "Πολύτροπον", "Μουσικές Γιορτές" στα Ανώγεια,"Μουσικός Αύγουστος" στο Ηράκλειο, "Μουσικοί Αγώνες" στην Κέρκυρα και στην Καλαμάτα, "Ορχήστρα των χρωμάτων", δισκογραφική εταιρία "Σείριος".

 

 

                                                                "Noble Dame" (ερμηνεία, New York Ensemble)

 

 

Έλλη Πασπαλά, τη Νένα Βενετσάνου, τον Βασίλη Λέκκα και τον Ηλία Λιούγκο
Πηγή: www.musicpaper.gr

 

 

Εκτός από από τα αυτόνομα τραγούδια, μεγάλο κεφάλαιο αποτελεί και η μουσική που επένδυσε έργα του ελληνικού και διεθνούς κινηματογράφου, όπως, την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά. 

 

 

 

Το 1960 κερδίζει το Όσκαρ για ένα τραγούδι που περιλαμβάνεται στην εικοσάδα των πιο εμπορικών τραγουδιών του του 20ού αιώνα: Πρόκειται για «τα παιδιά του Πειραιά"  της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή» («Never on Sunday») του Ζυλ Ντασσέν με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη. Ένα βραβείο που αρνήθηκε να παραλάβει, επειδή δε θεωρούσε σπουδαίο το τραγούδι. Στη χαρακτηριστική φωτογραφία αριστερά, ποζάρει πολύ αργότερα και ...απρόθυμα με το βραβείο, επειδή επέμεινε η Ακαδημία των Όσκαρ! 

Μεγάλη σε όγκο και η μουσική που έγραψε για το θέατρο και ιδιαίτερα για την αρχαία τραγωδία και κωμωδία, όπως στη «Μήδεια» (1956), στον «Κύκλωπα» (1959), στις «Βάκχες» (1962), στις «Εκκλησιάζουσες» (1956), στη «Λυσιστράτη» (1957) και στους «Όρνιθες» (1959). Πολυετής και γόνιμη η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης και το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου.

 

Με τον Τσιτσάνη

       Το 1949 έδωσε την περίφημη διάλεξη για το ρεμπέτικο στο Θέατρο Τέχνης, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, σε μια εποχή που η αστική τάξη, αλλά και η Αριστερά, το περιφρονούσαν ως περιθωριακό. Στο ρεμπέτικο, έλεγε, "όλα δίνονται λιτά, απέριττα με μια εσωτερική δύναμη που πολλές φορές συγκλονίζει". Μελέτησε σε βάθος αυτά τα τραγούδια και μάλιστα προχώρησε στην ανάδειξή τους με το δικό του τρόπο, μέσα από τη δισκογραφία ("Έξι λαϊκές ζωγραφιές", "Τα πέριξ", "Τα λειτουργικά").

 

 

 

                                 

                       "Χαράματα η ώρα τρεις" (συνθέτης, ο Μάρκος Βαμβακάρης - στίχοι, Κ. Μακρής - ερμηνεία, Βούλα Σαββίδη)

 

                      

                       Ο αυριανισμός και το φίδι του φασισμού...

 

       Βαθειά πολιτικό άτομο, θεωρούσε χρέος του να παρεμβαίνει στο δημόσιο βίο, συστηματικά, έντονα και συχνά χρησιμοποιώντας στοιχεία πρόκλησης. Παράδειγμα, η συμμετοχή του στην έκδοση του περιοδικού "Τέταρτο"  και  η θητεία του στο Τρίτο Πρόγραμμα - σημείο αναφοράς στην ιστορία του ραδιοσταθμού - όπου αναδεικνύει τα καλλιτεχνικά και κοινωνικά δρώμενα μέσα από την πολιτική τους διάσταση.

          Αντελήφθη έγκαιρα τα φασιστικά  κοινωνικά μορφώματα που αναπτύσσονταν γύρω του και είχαν ήδη αρχίσει να τον απειλούν θρασύτατα. Εν μέσω παντοκρατορίας ΠΑΣΟΚ, έδωσε παλληκαρίσια μάχη κατά των βοθρολυμάτων του αυριανισμού, τελείως μόνος. Ούτε καν η Μελίνα, που εθεωρείτο στενή του φίλη, πήρε το θάρρος να τον στηρίξει!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ίσως λίγοι συνειδητοποιούσαν τότε, τον φασιστικό κίνδυνο που ελλόχευε. Ακόμα λιγότεροι γνώριζαν, πως ο Χατζηδάκις είχε ήδη γνωρίσει και αντιμετωπίσει κατάματα τους φορείς της εγκληματικής ναζιστικής ιδεολογίας από την Κατοχή, ως μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΠΟΝ περιοχής Παγκρατίου, με καθοδηγήτρια την Ελένη Γλύκατζη, μετέπειτα  Αρβελέρ!  

Σε όλη του τη ζωή δεν έπαυσε ποτέ να στηλιτεύει αιχμηρά και καυστικά, τις απάνθρωπες κοινωνικές συμπεριφορές, το φασισμό της καθημερινής ζωής, παρά τον αισχρό πόλεμο που δεχόταν.

 

Εξαιρετική η τοποθέτησή του για τα φαινόμενα του νεοναζισμού, του φασισμού και του ρατσισμού:

 

 

       «Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του...».«...Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία.»«... Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος...».«... Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. 'Η προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μεσ' τον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών...» 

 

  

 

 

*Το περιστατικό και η φωτογραφία στα Ανώγεια από το:  http://bosko-hippydippy.blogspot.gr/2009/06/1979.html

Στο δικαστικό σώμα έγινε της ...Novartis

       Εδώ οι ένοχοι εκεί οι ένοχοι, πού είναι οι ένοχοι; Το κουβάρι του νήματος άρχισε να ξετυλίγεται τα τελευταία χρόνια από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές, επειδή υπήρχαν υπόνοιες, ότι η ελβετική φαρμακοβιομηχανία Novartis ασκούσε αθέμιτο ανταγωνισμό σε αμερικανικές φαρμακοβιομηχανίες. Στη συνέχεια, τρείς Έλληνες υψηλόβαθμα στελέχη της Novartis ΕΛΛΑΣ έδωσαν πληροφορίες στις αμερικανικές αρχές προκειμένου να μπουν σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.

 

 

          H έρευνα στις ΗΠΑ συμπαρασύρει και την Ελλάδα

 

       Στην Ελλάδα όμως άνοιξε ο ασκός του Αιόλου και συμπαρέσυρε ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, γιατρούς και πολιτικούς, μεταξύ των οποίων και πρώην Πρωθυπουργούς! Κλιμάκιο του FBI εγκαθίσταται στην Ελλάδα γίνεται έφοδος στα γραφεία της Novartis ΕΛΛΑΣ, κατά τη οποία βρέθηκε λίστα με πάνω από 4.500 γιατρούς σε σταθερή μισθοδοσία από την εταιρεία. Στη δίνη του σκανδάλου ακούστηκαν, μεταξύ άλλων, τα ονόματα των Αντ. Σαμαρά, Άδ. Γεωργιάδη, Δ. Αβραμόπουλου, Π. Πικραμένου, Γ. Στουρνάρα, Ευάγγ. Βενιζέλου, Ανδρ. Λοβέρδου. Μέχρι στιγμής όμως, μόνον ο τελευταίος έχει κληθεί να λογοδοτήσει.

 

 

              Αλληλοκατηγορίες μεταξύ ανωτάτων Δικαστών

 

 

       Προχτές, με μια πολυσέλιδη ανακοίνωση, ο παραιτηθείς από την έρευνα για τη Novartis, Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Αγγελής (ο οποίος ήδη  ελέγχεται πειθαρχικά για τους χειρισμούς του) καταφέρεται κατά της κυβέρνησης, καταγγέλοντας, ότι υπήρχε «σχετική βιασύνη» να ασκηθεί «κάποια ποινική δίωξη, για κάποιους πολιτικούς». Επίσης καταφέρεται και κατά της εποπτευομένης του, Εισαγγελέως Διαφθοράς, Ελένης Τουλουπάκη, καταλογίζοντας δικονομικές παραβάσεις και επιδίωξη άσκησης ποινικής δίωξης  «όπως- όπως - τύπου fast track».

Την ανακοίνωση του κ. Αγγελή επιδοκίμασαν με σωρεία δηλώσεών τους στελέχη της Αντιπολίτευσης, πολλοί εκ των οποίων είχαν αναφερθεί στο παρελθόν ως εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο.

 

Όμως, η εισαγγελέας Διαφθοράς, Ελένη Τουλουπάκη από την πλευρά της, επιβεβαιώνει, ότι υπήρξε ενημέρωση από Αμερικανούς εισαγγελείς για ελβετικό λογαριασμό πολιτικού προσώπου, το οποίο εμπλέκεται στην υπόθεση της Novartis. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην αναφορά που παρέδωσε τον περασμένο Ιανουάριο στον Αρειο Πάγο, επισημαίνεται, πως οι Αμερικανοί ρώτησαν τους Έλληνες εισαγγελείς εάν ενδιαφέρονται γι αυτόν το λογαριασμό και ότι ο κ. Αγγελής, φέρεται να απάντησε στους Αμερικανούς «εάν έχετε στοιχεία να απευθυνθείτε στη Eurojust»!

Στην ίδια αναφορά η κ. Τουλουπάκη φέρεται, επίσης να υποστηρίζει, ότι ο κ. Αγγελής κατέσχεσε δύο φορές ηλεκτρονικά αρχεία για τη Novartis, αλλά και τα πρωτότυπα απόρρητα έγγραφα που είχαν αποστείλει στους Εισαγγελείς Διαφθοράς οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους, τα οποία, κατά πληροφορίες, ουδέποτε επεστράφησαν στους εν λόγω Εισαγγελείς. Η εισαγγελική λειτουργός, στην επίμαχη αναφορά, αναφέρεται σε ενέργειες του κ. Αγγελή, που επιχείρησαν να μπλοκάρουν την ταχεία περαίωση της έρευνας για τη Novartis.

 

 

       Και το 2017 είχε παραιτηθεί Εισαγγελέας Διαφθοράς...

 

 

       Να σημειωθεί, ότι το 2017, η τότε Εισαγγελέας Διαφθοράς, Ελένη Ράικου,  είχε παραιτηθεί από την έρευνα για τη Novartis, δηλώνοντας στοχοποιημένη και συκοφαντημένη, «από παράκεντρα εξουσίας που μόνο στόχο είχαν τη συγκάλυψη»... Είχε μάλιστα αναφερθεί σε προσπάθεια ακύρωσης του έργου της αλλά και ηθική της εξόντωση, προκειμένου κάποιοι να μη διαβούν το κατώφλι της φυλακής.

Συναυλία Βασίλη Λέκκα στη Ραφήνα

      Μια συναυλία δίπλα στη θάλασσα, με τον Βασίλη Λέκκα,  να ερμηνεύει μεταξύ άλλων, έργα του Μάνου Χατζηδάκι (με τον οποίο ξεκίνησε την καλλιτεχνική του διαδρομή και συνεργάστηκε για πολλά χρόνια), Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρου Ξαρχάκου, Γιάννη Μαρκόπουλου... Η βραδιά αναμένεται μαγική....

Ιστορικές εξοχικές κατοικίες δίπλα στο κύμα

        Πρόκειται για ιδιαίτερα αρχιτεκτονήματα. Είναι εξοχικές κατοικίες δίπλα στη θάλασσα και είτε αποτέλεσαν το όραμα του  αρχιτέκτονα - δημιουργού τους είτε "διηγούνται" την ιστορία των σημαντικών ανθρώπων που τις κατοίκησαν. 

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ιστορικά σπίτια...

 

 

 

                      Σπίτι στην Αμοργό, έργο του Ιάννη Ξενάκη

 

 

        Έργο μιας σημαντικής φυσιογνωμίας του 20ού αιώνα, ενός αναγεννησιακού ανθρώπου, πρωτοπόρου συνθέτη και  αρχιτέκτονα, του Ιάννη Ξενάκη (1922 – 2001), είχε σχεδιαστεί το 1966, για τον Γάλλο συνθέτη François-Bernard Mâche.

 

 

 

 

 

 

 

Αποτελεί ένα τελείως προσωπικό και πρωτότυπο δείγμα αρχιτεκτονικής, που παραλλάσσεται ανάμεσα στο άνυδρο τοπίο και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των Κυκλάδων. Κατανέμεται σε πέντε λευκούς ξεχωριστούς όγκους, έναν για κάθε αυτόνομη μονάδα - δωμάτιο. 

 

 

 

 

 

 

Συναντάμε πρωτοποριακά γραμμικά ανοίγματα διαφορετικού μεγέθους και καμπυλότητας, αλλά και οικεία χαρακτηριστικά: Χαμηλή ξύλινη εξώθυρα, πέτρινα σκαλοπάτια, κληματαριά ανάμεσα στην ξερολιθιά και τους ασβεστωμένους τοίχους, πεζούλι και μαρμάρινο χτιστό τραπέζι...

 

 

  

Αναλυτική παρουσίαση του έργου, εδώ:

http://www.greekarchitects.gr/gr/αρχιτεκτονικες-ματιες/σπίτι-διακοπών-στην-αμοργό-του-ιάννη-ξενάκη-id33

                  

                              Το σπίτι του Καζαντζάκη στην Αίγινα

 

 

 

 

 

 

 

 

       Το 1936 θεμελιώνεται το σπίτι, σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Βασίλη Δούρα (1904-1981). Ιδιαίτερα μοντέρνο και προχωρημένο για την εποχή του, με κύριο στοιχείο, την απλότητα στη διαμόρφωση των όγκων και το μεγάλο οριζόντιο άνοιγμα για τη θέα. Βρίσκεται στη θέση "Λιβάδι", δίπλα στη θάλασσα, περιστοιχισμένο από φραγκοσυκιές και αθάνατα.

 

 

 

 

 

Ήταν ακόμη ημιτελές όταν εγκαταστάθηκε το ζεύγος Καζαντζάκη και μάλιστα ολοκληρώθηκε με προσωπική τους εργασία και με τις οδηγίες του ίδιου του Καζαντζάκη. Έμειναν εκεί μέχρι το 1946 και φιλοξένησαν δεκάδες φίλους τους. Ανάμεσά τους, σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Σικελιανός, ο Πρεβελάκης, ο Κακριδής κ. ά. Στο σπίτι της Αίγινας, ο Καζαντζάκης θα συγγράψει και μεγάλο μέρος του έργου του. 

 

 

 

 

 

 

 

                       

               Η οικία Λαναρά στην Ανάβυσσο, του Νίκου Βαλσαμάκη

 

 

 

 

 

 

 

        Κτίστηκε το 1961 και βρίσκεται στην άκρη ενός βράχου της Αναβύσσου. Ορίζεται από δύο πολύ λεπτές πλάκες μπετόν χωρίς δοκάρια, με εντυπωσιακούς προβόλους και ανάμεσά τους μεγάλες επιφάνειες γυαλιού. Πρόκειται για κορυφαίο δείγμα μοντερνισμού και αφαιρετικής πρωτοπορίας στην Ελλάδα. 

 

 

 

 

 

Το έργο αυτό του Νίκου Βαλσαμάκη (1924 -), που είναι πλέον και  Ακαδημαϊκός, έχει παρουσιαστεί σε μεγάλες εκθέσεις του εξωτερικού, έχει συμπεριληφθεί σε ελληνικά και ξένα αρχιτεκτονικά λευκώματα και θεωρήθηκε ως ένα από τα 757 καλύτερα κτήρια του 20ού αιώνα, σύμφωνα με το 20th - Century World Architecture (σχετ.: http://domesindex.com/buildings/katoikia-sthn-anabysso/).

 

 

 

 

                Άρης Κωνσταντινίδης: Σπίτι διακοπών στην Ανάβυσσο

 

 

 

 

 

   

 

 
      Aυτό το μικρό, δωρικής λιτότητας, σπίτι του αξιωματικού K. Παπαπαναγιώτου ανήκει στα έργα αναφοράς της ελληνικής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα. Βρίσκεται σχεδόν πάνω στη θάλασσα, σε ένα μικρό βραχώδες ακρωτήριο της Αναβύσσου, στο 48ο χλμ. οδού Aθηνών-Σουνίου. 

 

 

 

 

 

 

Μοναδικά υλικά, το εμφανές σκυρόδεμα της επίπεδης στέγης και πέτρα για τους φέροντες τοίχους. 

 

 

 

 

 

Δημιούργημα (1962) του ριζοσπάστη αρχιτέκτονα και κατά πολλούς, του μεγαλύτερου Έλληνα αρχιτέκτονα, του Άρη Kωνσταντινίδη, διαθέτει ανθρώπινη κλίμακα, απλό όγκο, λιτότητα της μορφής και κυρίως, αρμονική ένταξη στο τοπίο, που το αναδεικνύουν σε διαχρονικό σύμβολο κάλυψης βασικών αναγκών. 

 

 

 

Χαρακτηριστική είναι και η ιστορία που διηγήθηκε ο ίδιος ο αρχιτέκτονας σε μια συνέντευξή του στις 12 Απριλίου του 1991 και περιγράφει ένα περιστατικό με τον ιδιοκτήτη του «μικρού σπιτιού στην Ανάβυσσο»:

 

 

Όταν τέλειωσε το χτίσιμο, ο ιδιοκτήτης έκανε ένα γλέντι να το δείξει στους φίλους του. «Κυριακή απόγευμα, καλοκαίρι, χαρά Θεού», θυμάται ο Άρης Κωνσταντινίδης. Οι φίλοι έγιναν έξαλλοι, όλοι. «Ρε Τάκη, εσύ μας έλεγες ότι χτίζεις μια βίλλα στη θάλασσα. Ποια βίλλα; Αυτό είναι ερείπιο. Γίνεται ένα με το τοπίο» (γελάει). Μεγαλύτερος έπαινος δε θα μπορούσε να υπάρξει για μένα. Εκείνος συγκλονίστηκε όμως. Κι όταν φύγανε οι φίλοι του, μου είπε: «Βρε Άρη, δεν το βάφουμε άσπρο να φαίνεται σα βίλλα; 

Σήμερα, αυτό το «μικρό σπίτι στην Ανάβυσσο», είναι μέρος μιας βίλλας κατά πολύ μεγαλύτερης και αρκετές από τις συνθετικές επιλογές του αρχιτέκτονα έχουν πλέον καταστρατηγηθεί από τους νέους ιδιοκτήτες... 

(Σχετ.: http://www.greekarchitects.gr/gr/ερευνητικες/φως-ημιφως-id2657)

 

 

 

Φωτ.από: domusweb.it, exploring-greece.gr, culture2000.tee.gr, domesindex.com, arkitekting.files.wordpress.com

Η Τόνια Μοροπούλου στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ.

       

 

 

       Πολύ γνωστή ως μέλος της ηγεσίας του φοιτητικού κινήματος και φωνή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η Τόνια Μοροπούλου, χημικός μηχανικός και καθηγήτρια στο ΕΜΠ, εξέπληξε και απογοήτευσε πολλούς με την ένταξή της στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, σε ένα κόμμα, όπου έχουν κατά καιρούς εκφραστεί με περιφρόνηση, αμφισβήτηση, έως λοιδορία και ύβρη για τη γενιά και τον αγώνα του Πολυτεχνείου. 

Π.χ.:

Βορίδης: «Oι ψευδοαξίες της γενιάς του Πολυτεχνείου ενταφιάστηκαν». 

Μπογδάνος: «Tα αγνά παιδιά μέσα στο Πολυτεχνείο άνοιξαν τον δρόμο, με τις μεθοδεύσεις της CIA, για να αλλάξει η δικτατορία στην Ελλάδα και να χάσουμε την Κύπρο».

  Άδωνις Γεωργιάδης: « Ευτυχώς που υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία τα οποία δε θα γιορτάσουν αυτήν την επέτειο. Έχει μια προτομή εκεί, ένα ...κεφάλι και πάνε και καταθέτουν στεφάνια».

 

Η ίδια, απαντώντας σε ερώτηση αν μπορεί να συνυπάρξει με άλλους υποψήφιους που εκφράζουν ακραίες απόψεις, έκανε λόγο για πολυφασματική ΝΔ που χωρούν και ανταγωνίζονται αυτές οι απόψεις.

 

 

 

                        Έχει περάσει από όλα τα κόμματα

 

 

       

        Ξεκίνησε την πολιτική της διαδρομή, ως μέλος της αντιδικτατορικής ΕΦΕΕ, της Συντον. Επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου και ήταν η πρώτη εκφωνήτρια στον Πομπό το 1973, για τη δράση της δε αυτή, κυνηγήθηκε από τη χούντα. Διετέλεσε μέλος τού Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Γνώρισε μέρες δόξας τον καιρό της παντοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, ως στενή συνεργάτης του Λαλιώτη και ειδική σύμβουλος σε σημαντικά υπουργεία. 

 

Πολλά δημοσιεύματα της εποχής αναφέρονταν επίσης σε στενότατη σχέση της με τον Κοσκωτά, που διεκόπησαν, όταν εκείνος μπήκε φυλακή... Τελευταίως, με υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, εξελέγη πρόεδρος της Αντιπροσωπείας του Τεχνικού Επιμελητηρίου.

        

 

 

Ο Πανάγιος Τάφος, το Ιερόν Κουβούκλιον και τα υγρά του ...Ιησού

 

 

       Η Τόνια Μοροπούλου ήρθε πάλι στην επικαιρότητα πριν από ένα χρόνο, όταν ανέλαβε επικεφαλής ομάδας για την αναστήλωση του Παναγίου Τάφου. Τότε, γνώρισαν ευρεία δημοσιότητα, ανακοινώσεις για ανακάλυψη του τάφου του Ιησού, πράγμα που αμφισβητήθηκε από πολλούς, καθώς ειπώθηκε πως επρόκειτο για μια συντήρηση του μνημείου και τίποτα περισσότερο. 

Η ίδια επικρίθηκε σφοδρά από μερίδα του τύπου, για δηλώσεις που θεωρήθηκαν αντιεπιστημονικές και σε μεταφυσική βάση. Χαρακτηριστικά, είχε αναφέρει σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Real News: ..."Είτε με τα μάτια της ψυχής είτε δια γυμνού οφθαλμού, οι πιστοί θα βλέπουν πλέον ....όλα αυτά που εκπέμπουν το πνεύμα του Πανάγιου Τάφου και του Ιερού Κουβουκλίου"...."είδαμε τις αύλακες για τα σωματικά υγρά του Ιησού και μια θέση για την κεφαλή προς δυσμάς"...

Για το έργο της στον Πανάγιο Τάφο, την τίμησε η Αρχιεπισκοπή και την παρασημοφόρησε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

 

 

 

 

      Ένα είναι σίγουρο: Αν παρατηρήσει κανείς το "οδοιπορικό" τής άλλοτε αγωνίστριας του Πολυτεχνείου, όλα αυτά τα χρόνια, η τωρινή  επιλογή της, κάθε άλλο παρά έκπληξη είναι. Η Νέα Δημοκρατία είναι το μοναδικό κόμμα, που δεν είχε διαβεί ακόμη το κατώφλι η κ. Μοροπούλου...

 

 

 

Πηγές: News 24/7, star.gr, liberal.gr, ntua.gr

      

 

Δήμαρχος Ιωαννίνων ο Μωυσής Ελισάφ

      Ο Μωυσής Ελισάφ, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και διευθυντής της Β' Παθολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων είναι ο πρώτος Έλληνας Εβραίος που εκλέγεται Δήμαρχος. 

 

 

Επικράτησε έναντι του σημερινού δημάρχου Θ. Μπέγκα με διαφορά μόλις μίας ποσοστιαίας μονάδας περίπου. Ο Μ. Ελισάφ έχει διατελέσει επί 17 χρόνια πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων και είναι μέλος του ΔΣ του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος.

Η εκλογή του, που ασφαλώς οφείλεται στην προσωπικότητα, στην όλη διαδρομή του και στη θετική αξιολόγηση της συμμετοχής του  στα κοινά, σηματοδοτεί συγχρόνως μια αποδόμηση στερεοτύπων και προκαταλήψεων, που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία ακόμα και σήμερα.   

Προέρχεται από τους Ρωμανιώτες (ελληνόφωνους)  Εβραίους των Ιωαννίνων, που αριθμούσε το 1944, 2000 άτομα. Σχεδόν όλοι  αφανίστηκαν, όταν οι Γερμανοί κατακτητές τούς μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς - Μπιρκενάου. Σήμερα έχουν εναπομείνει στην πόλη μόνο 50 άτομα από την παμπάλαια και άλλοτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα... 

 

Μια χαρακτηριστική δήλωση του Μωυσή Ελισάφ, μετά την εκλογή του:

 

«Η πατρίδα μας είναι μια σύγχρονη, ανοιχτή κοινωνία και η εκλογή μου αποδεικνύει, ότι καταρρίπτουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις. Αυτό αποτελεί  ύψιστη τιμή για μένα και αυξάνει τις ευθύνες μου απέναντι στην πόλη, στις παραδόσεις της και στην Ιστορία».

 

 

 

Στις παραλίες της Κιμώλου, βάρκες - βιβλιοθήκες!

      Βάρκες-όνειρο στην Κίμωλο, έβαλαν πλώρη για τη γνώση. Αν επιλέξεις να κάνεις τις διακοπές σου σε αυτό το πανέμορφο νησάκι που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό όριο των Κυκλάδων, δε θα χρειαστεί να κουβαλήσεις μαζί σου τα βιβλία που θα διαβάσεις στην παραλία. Γιατί απλά, η Ανοιχτή Δανειστική Βιβλιοθήκη, θα βρίσκεται δίπλα σου!

 

 

 

Οι βάρκες-βιβλιοθήκες περιμένουν τους βιβλιόφιλους στο λιμάνι του νησιού και άλλες τέσσερις παραλίες! Καθεμία από αυτές έχει και διαφορετικό σχέδιο, με μηνύματα για την μείωση των πλαστικών μίας χρήσης και την προστασία των θαλασσών.

  

 

 

 

 

Το έργο αποτελεί δωρεά του Κοινωφελές Ίδρυμα Α Κ Λασκαρίδη – A C Laskaridis Charitable Foundation, στο πλαίσιο του προγράμματος “Sea Change Greek Islands”, με στόχο την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και τη μείωση των πλαστικών.

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι βιβλιοθήκες – βάρκες, κατασκευάστηκαν στην Αθήνα και βάφτηκαν στην Κίμωλο από τους Κιμωλίστες, ενώ τη φωτογράφιση επιμελήθηκε η Dora Kavellary, εθελόντρια φωτογράφος του προγράμματος “Sea Change Greek Islands”.