Ένας στους 15 οδηγούς στην Ελλάδα παρκάρει σε ράμπες αναπήρων

      Από πρόσφατα δεδομένα ελέγχων της Τροχαίας που επικαλείται η εφημερίδα «Καθημερινή», προκύπτει, ότι ένας στους 15 οδηγούς στην Ελλάδα σταθμεύει το όχημά του μπροστά σε ράμπες για ΑμεΑ! Επίσης, εκτός από το μπλοκάρισμα της ράμπας για καροτσάκια ΑμεΑ και ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, ένας στους 100 δεν ακολουθεί τους κανόνες ούτε για την ασφαλή μεταφορά των παιδιών του στο αυτοκίνητο.

Οι περισσότερες παραβάσεις καταγράφηκαν στο οδικό δίκτυο της Αττικής (193) και στους δρόμους της Θεσσαλονίκης (148). Ενδεικτικό της ανομίας στους δρόμους είναι και το γεγονός πως μόνο μέσα σε ένα διήμερο (12 - 13 Δεκεμβρίου) που η Τροχαία Αττικής έκανε στοχευμένους ελέγχους για αυτοσχέδιους αγώνες και παράνομη στάθμευση διαπιστώθηκαν 357 παραβάσεις σε 645 ελέγχους οδηγών....

Ο Ιησούς πρόσφυγας στην Αίγυπτο

*

Ματθ. 2,13        Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.

Ματθ. 2,14        Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον,

Ματθ. 2,15        καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου.

         

**

                                         Τα ιστορικά στοιχεία



      Η φυγή Ιησού, Μαρίας και Ιωσήφ στην Αίγυπτο, αναφέρεται μόνο από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο. Είναι φανερό, πως αν και οι ιστορικοί δεν αναφέρουν διαταγή για σφαγή των νηπίων, η φυγή του Ιησού απηχεί την κατάσταση στην Ιουδαία, όταν βασίλευε ο Ηρώδης. 

Ονομάσθηκε μεν Μέγας διότι κατασκεύασε μεγαλειώδη έργα, αλλά ήταν αιμοδιψής, θηριώδης και σχεδόν παρανοϊκός. Μάλιστα, μεταξύ των πάμπολλων θυμάτων του περιλαμβάνονται μία από τις συζύγους του και δυο από τους γιους του! Τους εξολόθρευσε, διότι θεωρούσε ότι ανήκαν και αυτοί σε όσους τον επιβουλεύονταν και ήθελαν να τον εκθρονίσουν.

Επόμενο είναι, πολλοί να μεταναστεύσουν για να ξεφύγουν από τις αγριότητες της βασιλείας του Ηρώδη, ανάμεσά τους και η Αγία Οικογένεια. Όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο, παρέμεινε στην Αίγυπτο μέχρι το θάνατο του τυραννικού βασιλιά και ιστορικοί υπολογίζουν, πως το διάστημα αυτό είχε διάρκεια τριών ετών περίπου.






*
Eugène  Al. Girardet (1853-1907),"H Φυγή στην Αίγυπτο", ιδιωτ. συλλογή (δημοπρασία Christie's, London,2005)

**

Η Φυγή στην Αίγυπτο, τοιχογραφία στη Μονή Αγίου Νεοφύτου στην Κύπρο

 

Τα μυστηριώδη "κάλαντα" του Νικηφόρου Λύτρα

     "Ο τυμπανιστής" είναι ο άλλος τίτλος του εμβληματικού έργου (1872) του σπουδαίου ζωγράφου, Νικηφόρου Λύτρα*. Ανήκει στη συλλογή Σερπιέρη και έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων.

Ξεπερνάει την απλή απεικόνιση ενός εθίμου και φαίνεται να στοχεύει σε μια πανανθρώπινη προσέγγιση... Το μαρτυρά η διαφορετική προέλευση των παιδιών, καθώς φέρουν ενδυμασίες από νησιά, ηπειρωτική Ελλάδα κλπ. Τη διαφορετικότητα σηματοδοτεί ιδιαίτερα και η εμφανώς ξεχωριστή φυλετική καταγωγή του τυμπανιστή. Στην άκρη, ένα αρχαίο γλυπτό μοιάζει να παραπέμπει στη συνέχεια του ελληνικού χώρου. 

Ενδιαφέρουσα η ανάλυση της επιμελήτριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαριλένας Κασιμάτη:

"Τα ποιητικότατα "Κάλαντα διαφεύγουν με την εσωτερικότητα και την επινόηση του χρόνου στην ελληνικότατη ηθογραφική αυτή σκηνή, από κάθε κοινοτοπία. Τα σύμβολα που εισάγει, χωρίς τυμπανοκρουσίες - το μαρμάρινο θωράκιο της Νίκης που δένει το σανδάλι της, αλλά ειρωνικά σχεδόν, βαλμένο δίπλα σε μια χορταρένια σκούπα, το γυάλινο ποτήρι με το νερό που παραπέμπει στην κάθαρση που έρχεται από τα Ελληνόπουλα, που δεν εμφανίζονται ως γραφικά δείγματα μιας γνωστής τυπολογίας φορεσιών, το ξερό άνυδρο δέντρο που δηλώνει την υφέρπουσα φτώχεια στο πρόσωπο της σκοτεινής μορφής, που μόλις φαίνεται πίσω από το τοίχο"...





                                       *Νικηφόρος Λύτρας      
  
    

     Αποκλήθηκε και "γενάρχης" της νεοελληνικής ζωγραφικής. Θεωρείται ένας από τους πρώτους μεγάλους δασκάλους της ζωγραφικής στην Ελλάδα και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου. 
Γεννήθηκε το 1832 στον Πύργο της Τήνου, γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη. Σπουδάζει αρχικά στο Σχολείον των Τεχνών, τη μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και μετά συνεχίζει τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου με υποτροφία από τη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών, η οποία ήταν το κέντρο της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ζωής. 


 

Το 1866 επιστρέφει στην Αθήνα, διορίζεται καθηγητής στην έδρα της Ανώτατης Ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου και διδάσκει για 38  χρόνια έως το θάνατό του το 1904.

Μια σπουδαία γενιά ζωγράφων πέρασε από το εργαστήριό του: Πανταζής, Λεμπέσης, Αλταμούρας, Ιακωβίδης, Βώκος, Ροϊλός, Βικάτος,  Αργυρός, πιθανόν και ο Μπουζιάνης. Ο Νικηφόρος Λύτρας ήταν ο πρώτος που παρουσίασε έργα εμπνευσμένα από τη ζωή και τα έθιμα του τόπου, με ιδιαίτερη πιστότητα, ευαισθησία και απλότητα. Επίσης, εξελίχθηκε από νωρίς σε επίσημο προσωπογράφο προσωπικοτήτων της εποχής.

Τα έργα του συγκαταλέγονται στα πιο σημαντικά δείγματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα, μαζί με τους διάσημους συναδέλφους του, σε μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, όπως του Παρισιού, της Βιέννης κ. ά.