Κλιμακώνεται ο πόλεμος. Το Ορμούζ στο επίκεντρο

 

 

 

 

 - Αμερικανοί και Ισραηλινοί βομβαρδίζουν το Ιράν, πλήττοντας πόλεις όπως η Τεχεράνη, το Χαμαντάν και το Ισφαχάν.

- Το Ισραήλ ξεκινά χερσαίες επιχειρήσεις στο Λίβανο.

- Το Ιράν αντεπιτίθεται με πυραύλους εναντίον του Ισραήλ, πλήττοντας το Τελ Αβίβ και άλλες  ισραηλινές πόλεις. 

Επίσης εξαπέλυσε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) κατά της Σαουδικής Αραβίας, του Ντουμπάι, του Μπαχρέιν, του Κουβέιτ και του Κατάρ και των Εμιράτων. 

- Το Ντουμπάι ανακοίνωσε, ότι έκλεισε το διεθνές αεροδρόμιο λόγω πυρκαγιάς, μετά από ιρανική επίθεση. 

Ο Τραμπ απαιτεί επίσης από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και την Κίνα να στείλουν πολεμικά πλοία, προκειμένου να βοηθήσουν στο άνοιγμα του Στενού του ΟΡΜΟΥΖ, μιας βασικής ναυτιλιακής οδού. «Αν δεν υπάρξει ανταπόκριση (σ.σ. στην αξίωσή του άλλες χώρες να στείλουν πολεμικά πλοία εκεί), ή αν η απάντηση είναι αρνητική, νομίζω ότι αυτό θα έχει πολύ κακές συνέπειες για το μέλλον του NATO», πρόσθεσε Αμερικανός Πρόεδρος.

 

 

Πέθανε ο Γιούργκεν Χάμπερμας

 

 

      Σε ηλικία 96 χρόνων έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, ο Γερμανός,  Γιούργκεν Χάμπερμας. Ανέπτυξε τη θεωρία της δημόσιας σφαίρας και της επικοινωνιακής δράσης, επηρεάζοντας το πεδίο της κοινωνιολογίας, της πολιτικής θεωρίας και της φιλοσοφίας. Μέσω του έργου του, προσδιόρισε νέες προσεγγίσεις για τη δημοκρατία και το διάλογο στην κοινωνία. Το ηθικό του κύρος του είχε χαρίσει σειρά διακρίσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στο εμβληματικό του έργο «Η δομική μεταμόρφωση της δημόσιας σφαίρας» περιέγραψε τον χώρο όπου οι πολίτες συζητούν, αντιπαρατίθενται και διαμορφώνουν γνώμη — έναν χώρο που δεν ανήκει ούτε στο κράτος ούτε στην αγορά.

                                                

                                                       Η στάση του στο Ουκρανικό

 

      Ο Χάμπερμας δεν περιορίστηκε στους πανεπιστημιακούς τοίχους, αλλά παρενέβαινε δραστικά σε κάθε κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής. Η επιφυλακτικότητά του για την αποστολή βαρέων όπλων στην Ουκρανία και οι εκκλήσεις του για διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα, προκάλεσαν οργισμένες αντιδράσεις. Ο ίδιος, ωστόσο, παρέμεινε πιστός στην πεποίθησή του ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να διολισθήσει ξανά σε μια «πολεμική νοοτροπία», που απειλεί τις δημοκρατικές της κατακτήσεις.

 

         Με το θάνατό του κλείνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής σκέψης. Υπήρξε ένας στοχαστής που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπεράσπιση της νεωτερικότητας, του ορθού λόγου και της δημόσιας σφαίρας.

Το έργο του εξακολουθεί να διαβάζεται όχι μόνο ως φιλοσοφία, αλλά και ως υπενθύμιση, ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη ούτε είναι απλώς θεσμοί και εκλογές, αλλά μια κουλτούρα διαρκούς διαλόγου.

 

Γιώργος Μαρίνος: "σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα..."

  

 

 

 

      Έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαρίνος, ένας καλλιτέχνης με πολυσχιδή σκηνική παρουσία, που συνδύαζε μοναδικά τη σάτιρα, την υποκριτική, τη μίμηση, τη μουσική και το τραγούδι.

Οι διαρκείς οι εναλλαγές του ανάμεσα στο χιούμορ και τη φάρσα από τη μία πλευρά, και στη ροπή σε πιο σκοτεινές πλευρές της ζωής, από την άλλη, πάντοτε χωρίς την παραμικρή έκπτωση και εκζήτηση, τον κατέστησαν μοναδικό στα καλλιτεχνικά δρώμενα....

 

Για δεκαετίες υπήρξε η ενσάρκωση της σκηνικής ελευθερίας Πηγή: Protagon.gr

"Στο μπλόκο στην Καισαριανή" με τη Χ. Αλεξίου

Μουσική - Μίκης Θεοδωράκης

Στίχοι - Νότης Περγιάλης 

 

Ποιόνε να κλάψω πρώτονε
Ποιον να τραγουδήσω πρώτονε
Στο μπλόκο στη Καισαριανή
Που γίνηκε μια Kυριακή
Που γίνηκε μια Kυριακή
Πρωί με τη δροσούλα

Γιώργη με τη γλυκιά φωνή
Με τις φαρδιές τις πλάτες
Πες μου την ύστερη στιγμή
Τι βρήκες και τραγούδησες
Και τάραξες τη γειτονιά
Ως πέρα στο Παγκράτι

Ποιόνε να κλάψω πρώτονε
Ποιον να τραγουδήσω πρώτονε
Στο μπλόκο στη Kαισαριανή
Που γίνηκε μια Kυριακή

Λευτέρη με τα γαλανά
Τα μάτια και την ομορφιά
Τους τοίχους που μπογιάτιζες
Πες μου την ύστερη στιγμή
Τι βρήκες και ζωγράφισες
Και το κοιτάν στη γειτονιά
Και κλαίνε στο Παγκράτι

Ποιόνε να κλάψω πρώτονε
Ποιον να τραγουδήσω πρώτονε
Στο μπλόκο στην Kαισαριανή

Που γίνηκε μια Kυριακή

Γιάννη καλέ Nίκο αδελφέ
Δημήτρη καροτσέρη
Π' άφησες έρμο τ' άλογο
Να τριγυρνά στους δρόμους
Και το κοιτάν στην γειτονιά
Και κλαίνε στο Παγκράτι

Ποιόνε να κλάψω πρώτονε
Ποιον να τραγουδήσω πρώτονε
Στο μπλόκο στη Kαισαριανή

Που γίνηκε μια Kυριακή

Συγκλονίζουν οι φωτογραφίες από την εκτέλεση στην Καισαριανή

 

      

      Ένας πωλητής από το Βέλγιο έβαλε για δημοπρασία στο ebay μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας μας – την εκτέλεση των 200 Ελλήνων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, με τη δημοσιοποίηση φωτογραφιών, που αποτυπώνουν μία από τις πλέον σκοτεινές στιγμές της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής.

 Το αίμα των αγωνιστών της Ελευθερίας και της Αντίστασης δε θα αφήσει ποτέ τους απογόνους των δωσιλόγων λαδεμπόρων και ταγματαλητών που νέμονται ακόμα την εξουσία, να ησυχάσουν.... Είναι επίσης γνωστό, πως μετεμφυλιακές κυβερνήσεις απαγόρευαν ακόμα και τις εκδηλώσεις μνήμης του μπλόκου της Καισαριανής.... 

Οι περισσότεροι εκτελεσθέντες ήσαν μέλη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, πολιτικοί κρατούμενοι, που αντί να ελευθερωθούν με την είσοδο των Γερμανών, παραδόθηκαν στους κατακτητές από το μεταξικό καθεστώς!

Παράλληλα με την τυπική διαδικασία ελέγχου της γνησιότητας, ξεκίνησαν και οι πρώτες ταυτοποιήσεις και μέχρι στιγμής φαίνεται ήδη έχουν αναγνωρισθεί δύο από τους εκτελεσθέντες. 

 

Η στιγμή της εκτέλεσης των παλληκαριών.... Διακρίνονται και υψωμένες γροθιές.... 

 

 

 

Η γερμανική ανακοίνωση που αναφέρει, ότι στο έγκλημα συμμετείχαν και "ελληνικά εθελοντικά σώματα"!

 

 

 

 

 

Ακυρώθηκε η εργολαβία για αντιπλημμυρικά έργα στον ποταμό Ερασίνο της Βραυρώνας

 

     Το Υπουργείο Υποδομών ακύρωσε τη σύμβαση με την κοινοπραξία που είχε αναλάβει το έργο μετατροπής της κοίτης του Ερασίνου ποταμού στη Βραυρώνα, από φυσική σε τεχνητή. Ανάμεσα στις αιτίες η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων - που θα χρηματοδοτούσε το έργο-, μετά από καταγγελίες πολιτών και φορέων για τις σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αλλά και η συσσώρευση αντιδράσεων και αρνητικών γνωμοδοτήσεων. 

Το έργο εντάχθηκε στα αντιπλημμυρικά που σχεδίασε το υπουργείο Υποδομών το 2018, παρότι δε διατρέχει καμιά αστική περιοχή. Πρόκειται για ρέμα που διασχίζει μόνο χωράφια, μακριά από κατοικημένες περιοχές, και είναι πηγή ζωής τροφοδοτώντας τους προστατευόμενους υγρότοπους της Βραυρώνας. Το έργο διευθέτησης του Ερασίνου θεωρείται, ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα έργου που σχεδιάστηκε όχι με επιστημονικά, αλλά με πολιτικά και εργολαβικά κριτήρια.... 

Περιβαλλοντικοί φορείς, όπως η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας κ.ά. επισημαίνουν, πως η διάλυση της σύμβασης για τη διευθέτηση του Ερασίνου αποτελεί μια μεγάλη περιβαλλοντική και κλιματική νίκη.

 

                                            Ο αρχαιολογικός χώρος της Βραυρώνας

 

     Σχετικά με το θέμα, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής αναφέρει μεταξύ άλλων, πως οι διοικητικές πράξεις προστασίας καθώς και τα πρακτικά μέτρα που έχουν ληφθεί, συνετέλεσαν στη συνολική και ισόρροπη προστασία του χώρου, ακολουθώντας την αρχή του αλληλένδετου μεταξύ του φυσικού περιβάλλοντος και των μνημείων, όπως εξαρχής την είχαν συλλάβει και αναδείξει οι αρχαίοι Έλληνες.

Και επισημαίνει χαρακτηριστικά: 

 

"Ωστόσο, από το 2019 και εξής επιχειρείται να διαχωριστεί ο φυσικός από τον πολιτιστικό χαρακτήρα της περιοχής και να τεθεί το δίλημμα της προστασίας διαζευκτικά, είτε του φυσικού είτε του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από τα αποτελέσματα της πρακτικής για την προστασία που εφαρμόστηκε επί δεκαετίες και διατήρησε τόσο τις αρχαιότητες όσο και το φυσικό περιβάλλον. Προκύπτει, λοιπόν, ως επιτακτική ανάγκη η ισόρροπη αντιμετώπιση του προβλήματος. Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για τα μνημεία ενός σημαντικού αρχαίου ιερού, το οποίο εκ των πραγμάτων είναι αναντικατάστατο και οφείλουμε, σύμφωνα με την ηθική, ιστορική, αλλά και θεσμική (Ν. 4858/2021) υποχρέωσή μας, να το παραδώσουμε στις επόμενες γενεές μέσα στο φυσικό του περιβάλλον".

“Kανένας δε βάζει το παιδί του σε μια βάρκα, εκτός αν...."

 

 

 

                        "Πατρίδα", της Warsan Shire* 

 

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη.

Oι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Kανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα
ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δε περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται.

Κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ
είναι προτιμότερο από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ.

 

 Και το πρωτότυπο:

 

               "Home"

no one leaves home unless
home is the mouth of a shark
you only run for the border
when you see the whole city running as well

your neighbors running faster than you

breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body
you only leave home
when home won’t let you stay.

no one leaves home unless home chases you
fire under feet
hot blood in your belly
it’s not something you ever thought of doing
until the blade burnt threats into
your neck
and even then you carried the anthem under
your breath
only tearing up your passport in an airport toilet
sobbing as each mouthful of paper
made it clear that you wouldn’t be going back.

you have to understand,
that no one puts their children in a boat
unless the water is safer than the land
no one burns their palms
under trains
beneath carriages
no one spends days and nights in the stomach of a truck
feeding on newspaper unless the miles travelled
means something more than journey.
no one crawls under fences
no one wants to be beaten
pitied

no one chooses refugee camps
or strip searches where your
body is left aching
or prison,
because prison is safer
than a city of fire
and one prison guard
in the night
is better than a truckload
of men who look like your father
no one could take it
no one could stomach it
no one skin would be tough enough

the
go home blacks
refugees
dirty immigrants
asylum seekers
sucking our country dry
niggers with their hands out
they smell strange
savage
messed up their country and now they want
to mess ours up
how do the words
the dirty looks
roll off your backs
maybe because the blow is softer
than a limb torn off

or the words are more tender
than fourteen men between
your legs
or the insults are easier
to swallow
than rubble
than bone
than your child body
in pieces.
i want to go home,
but home is the mouth of a shark
home is the barrel of the gun
and no one would leave home
unless home chased you to the shore
unless home told you
to quicken your legs
leave your clothes behind
crawl through the desert
wade through the oceans
drown
save
be hunger
beg
forget pride
your survival is more important

no one leaves home until home is a sweaty voice in your ear
saying-
leave,
run away from me now
i dont know what i’ve become
but i know that anywhere
is safer than here

 

 

*Η Warsan Shire είναι Βρετανοσομαλή ποιήτρια, συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στην Κένυα το 1988 και μετανάστευσε στο Λονδίνο 1 έτους. Για την ποίησή της έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013). Είναι το νεότερο μέλος της Royal Society of Literature (RSL) και περιλαμβάνεται στη σειρά Penguin Modern Poets.H "Πατρίδα" γράφτηκε το 2009, προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, έχει παρουσιαστεί σε πολλές σκηνές ανά τον κόσμο και το έχουν απαγγείλει διάσημοι καλλιτέχνες.